Interpelacja w sprawie ujednolicenia zasad weryfikowania rzeczywistej działalności organizacji ekologicznych w postępowaniach dotyczących inwestycji rolniczych oraz ochrony produkcyjnej funkcji wsi

Szanowny Panie Marszałku,

na podstawie art. 192 ust. 1-3 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej składam na Pana ręce niniejszą interpelację skierowaną do pani Pauliny Hennig-Kloski, minister klimatu i środowiska, w sprawie ujednolicenia praktyki stosowania art. 3 ust. 1 pkt 10 oraz art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2026 poz. 670 z późn. zm.), zwanej dalej: ustawą ooś.

Sprawa ma zasadniczy charakter i odnosi się do polityki państwa w zakresie ochrony środowiska, rozwoju rolnictwa, ochrony produkcyjnej funkcji wsi oraz jednolitego stosowania prawa przez organa administracji publicznej.

Stosownie do art. 192 ust. 6 Regulaminu Sejmu proszę o przekazanie niniejszej interpelacji pani minister klimatu i środowiska. Ze względu na charakter zagadnienia zwracam się jednocześnie o przygotowanie odpowiedzi po zasięgnięciu stanowiska głównego konserwatora przyrody oraz generalnego dyrektora ochrony środowiska, z wyraźnym przedstawieniem stanowisk tych organów. Sprawa dotyczy bowiem jednocześnie wykładni pojęć z zakresu ochrony przyrody, funkcjonowania systemu ocen oddziaływania na środowisko oraz praktyki organów gmin, regionalnych dyrektorów ochrony środowiska i organu odwoławczego.

1. Cel interpelacji – pełne prawa dla organizacji rzeczywiście uprawnionych

Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska jest istotnym elementem demokratycznego państwa prawnego. Równie ważna jest działalność organizacji, które rzeczywiście i w sposób trwały zajmują się ochroną środowiska albo ochroną przyrody. Organizacje spełniające ustawowe warunki powinny zachować pełnię uprawnień procesowych, w tym możliwość udziału na prawach strony, wnoszenia odwołań i skarg do sądu administracyjnego.

Celem niniejszej interpelacji nie jest ograniczenie praw takich organizacji ani utrudnianie społecznej kontroli inwestycji. Chodzi o jednolite, przejrzyste i możliwe do zweryfikowania stosowanie warunków, które sam ustawodawca ustanowił w art. 44 ustawy ooś. W szczególności chodzi o odróżnienie organizacji rzeczywiście prowadzącej działalność środowiskową od podmiotu, który wśród wielu ogólnych celów posiada jedynie formalny zapis mogący kojarzyć się z ekologią, lecz przez wymagany okres nie prowadził działalności w tym zakresie.

Takie rozróżnienie nie wyłącza nikogo z debaty publicznej. Zgodnie z art. 29 ustawy ooś każdy ma prawo składać uwagi i wnioski w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Art. 44 przyznaje natomiast organizacjom ekologicznym dodatkowy, szczególny status procesowy – uczestnictwo na prawach strony oraz możliwość korzystania z określonych środków zaskarżenia. Im silniejsze są te uprawnienia, tym większe znaczenie ma pewność, że zostały przyznane podmiotowi spełniającemu wszystkie przesłanki ustawowe.

2. Znaczenie problemu dla ochrony produkcyjnej funkcji wsi

Problem ma szczególne znaczenie dla rodzinnych gospodarstw rolnych. Rolnik zamierzający rozbudować albo unowocześnić gospodarstwo często musi uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przed rozpoczęciem kolejnych procedur inwestycyjnych. Dotyczy to między innymi budowy i modernizacji budynków inwentarskich, obiektów magazynowych, płyt i zbiorników do przechowywania nawozów naturalnych, instalacji ograniczających emisje i uciążliwości, biogazowni rolniczych, urządzeń wodnych, instalacji energetycznych oraz infrastruktury niezbędnej do poprawy dobrostanu zwierząt.

Za takim przedsięwzięciem stoją najczęściej konkretne zobowiązania: kredyt inwestycyjny, umowa z wykonawcą, termin wykorzystania pomocy publicznej, obowiązek dostosowania gospodarstwa do wymogów weterynaryjnych lub środowiskowych oraz ryzyko utraty płynności. Przedłużenie procedury o kolejne miesiące może prowadzić do utraty dofinansowania, wzrostu kosztów budowy, naliczania odsetek, rezygnacji z inwestycji albo utrzymywania przez dłuższy czas starych obiektów o gorszych parametrach środowiskowych i dobrostanowych.

Ochrona środowiska i rozwój rolnictwa nie powinny być przedstawiane jako cele sprzeczne. Nowoczesne gospodarstwo może ograniczać emisje, lepiej gospodarować wodą i nawozami naturalnymi oraz poprawiać dobrostan zwierząt właśnie dzięki inwestycjom. Dlatego procedura środowiskowa powinna być rzetelna i wymagająca, ale również przewidywalna, proporcjonalna i oparta na jednakowych zasadach wobec wszystkich uczestników.

Jeżeli od rolnika wymaga się przedstawienia raportów, analiz, wariantów, map, uzgodnień i dowodów spełnienia każdej przesłanki, to podmiot ubiegający się o szczególne uprawnienia procesowe również powinien co najmniej wskazać fakty pozwalające organowi zweryfikować spełnienie wymogu przewidzianego w art. 44 ust. 1. Nie jest to postulat ograniczania działalności społecznej, lecz postulat elementarnej symetrii w stosowaniu prawa i ochrony produkcyjnej funkcji wsi przed nieuzasadnioną przewlekłością.

3. Dwie odrębne przesłanki ustawowe

Art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy ooś definiuje organizację ekologiczną jako organizację społeczną, której statutowym celem jest ochrona środowiska. Jest to przesłanka dotycząca treści statutu i charakteru organizacji: „(...) organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona środowiska“ – art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy ooś.

Art. 44 ust. 1 ustanawia jednak dodatkowy warunek. Organizacja, która powołuje się na swoje cele statutowe i zgłasza chęć uczestniczenia w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczy w nim na prawach strony, jeżeli prowadzi działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania: „(...) jeżeli prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania“ – art. 44 ust. 1 ustawy ooś.

Przepis nie stanowi zatem, że wystarczy istnienie organizacji przez 12 miesięcy. Nie stanowi również, że wystarczy posiadanie przez 12 miesięcy odpowiedniego sformułowania w statucie. Ustawodawca posłużył się zwrotem „prowadzą działalność statutową“, który językowo wskazuje na rzeczywiste wykonywanie działań w określonym obszarze. Powstaje więc potrzeba jednoznacznego rozstrzygnięcia, w jaki sposób organ ma odróżnić możliwość prowadzenia działalności wynikającą ze statutu od faktycznego prowadzenia tej działalności.

Ma to istotne znaczenie również dlatego, że art. 44 ust. 2 i 3 przyznaje organizacji ekologicznej możliwość wniesienia odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego nawet wtedy, gdy nie uczestniczyła ona w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Ustawa zapewnia więc organizacjom szeroki dostęp do kontroli decyzji. Nie może jednak pozostawać niejasne, czy i w jaki sposób na każdym z tych etapów weryfikuje się wymóg 12 miesięcy rzeczywistej działalności.

4. Praktyka polegająca na opieraniu się wyłącznie na KRS

Z sygnałów przekazywanych przez rolników wynika, że praktyka organów nie jest jednolita. Zdarzają się przypadki, w których wójt, burmistrz albo prezydent miasta uznaje warunki udziału organizacji za spełnione na podstawie samego odpisu KRS lub statutu oraz daty powstania podmiotu. W takim modelu data rejestracji jest utożsamiana z okresem prowadzenia działalności, a deklarowany cel statutowy z dowodem jego rzeczywistego wykonywania.

Odpis KRS potwierdza istnienie podmiotu, jego organa, sposób reprezentacji i ujawnione cele. Co do zasady nie wykazuje jednak, czy każdy z kilkunastu albo kilkudziesięciu celów był faktycznie realizowany, w jakim okresie, z jaką częstotliwością i w jakim zakresie. Organizacja może przez lata prowadzić działalność wyłącznie społeczną, kulturalną, sportową, charytatywną, edukacyjną albo opiekuńczą, a dopiero po pojawieniu się konkretnej inwestycji powołać się na niewykonywany wcześniej punkt odnoszący się ogólnie do ekologii.

Właśnie w takich sytuacjach potrzebny jest prosty, jednolity standard. Organizacja rzeczywiście działająca w obszarze ochrony środowiska bez trudności wskaże podstawowe projekty, akcje, publikacje, działania edukacyjne, interwencje, monitoring przyrodniczy albo inne przedsięwzięcia z okresu poprzedzającego wszczęcie postępowania. Problem ujawnia się dopiero wtedy, gdy poza wpisem statutowym nie można wskazać żadnej realnej aktywności odpowiadającej art. 44 ust. 1.

5. Niejasne i bardzo szerokie sformułowania statutowe

W praktyce rejestrowej spotykane są sformułowania, które zawierają słowa kojarzone ze środowiskiem, lecz ich rzeczywisty przedmiot może być szerszy albo zupełnie inny. Poniższe przykłady pochodzą z rzeczywistych, publicznie ujawnionych zapisów jednej z organizacji społecznych; dane identyfikujące pominięto, ponieważ interpelacja dotyczy problemu systemowego, a nie konkretnego podmiotu:

• „podejmowanie działań na rzecz ekologii i ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego kraju, w tym w szczególności regionu Podlasia“,

• „podejmowanie działań na rzecz ochrony i promocji zdrowia, w tym działań na rzecz wykorzystania obszarów atrakcyjnych ekologicznie oraz przyrodniczo dla potrzeb ochrony zdrowia lub propagowania zdrowego stylu życia“,

• „propagowanie różnych form wypoczynku dzieci oraz młodzieży w atrakcyjnych ekologicznie oraz przyrodniczo regionach Rzeczypospolitej Polskiej“.

Pierwszy z tych zapisów może pozostawać w związku z ochroną środowiska, ale łączy trzy różne pojęcia: ekologię, ochronę zwierząt i ochronę dziedzictwa przyrodniczego. Potrzebne jest wyjaśnienie, czy każde z nich samodzielnie spełnia definicję ustawową, czy też organ powinien badać całe postanowienie, sposoby realizacji celu oraz rzeczywistą działalność organizacji.

W szczególności „ochrona zwierząt“ może oznaczać zarówno ochronę dzikiej fauny i gatunków jako elementu przyrody, jak i działalność dotyczącą dobrostanu zwierząt domowych lub gospodarskich, adopcji, schronisk czy pomocy weterynaryjnej. Wszystkie te działania mogą być społecznie wartościowe, ale nie każde musi automatycznie oznaczać, że statutowym celem organizacji jest ochrona środowiska w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy ooś.

Drugi i trzeci zapis odnoszą się do terenów atrakcyjnych ekologicznie lub przyrodniczo, lecz celem działalności jest odpowiednio ochrona zdrowia albo wypoczynek dzieci i młodzieży. Określenie „ekologicznie“ opisuje tu przede wszystkim walor miejsca prowadzenia innej działalności. Należy zatem rozstrzygnąć, czy samo występowanie w statucie słów „ekologia“, „ekologiczny“, „przyrodniczy“, „ochrona zwierząt“ lub „dziedzictwo przyrodnicze“ może automatycznie przesądzać o statusie organizacji ekologicznej i prawie do korzystania z art. 44.

6. Oficjalna praktyka RDOŚ i GDOŚ potwierdzająca odrębność wymogu 12 miesięcy

Problem nie jest wyłącznie teoretyczny. W decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska w Szczecinie nr 6/2025 z 30 czerwca 2025 r., znak WST-K.420.7.2024.BM.32, opisano przypadek organizacji, która wystąpiła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Organ uznał na podstawie celów działania, że podmiot spełnia definicję organizacji ekologicznej z art. 3 ust. 1 pkt 10. Następnie odrębnie zbadał przesłankę z art. 44 i stwierdził brak prowadzenia działalności statutowej przez minimum 12 miesięcy przed wszczęciem postępowania. Postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r., znak WST-K.420.7.2024.BM.24, odmówiono zatem dopuszczenia organizacji do udziału na prawach strony.

Ten przypadek wyraźnie pokazuje, że uznanie podmiotu za organizację ekologiczną nie przesądza jeszcze o spełnieniu dodatkowego warunku uprawniającego do uczestnictwa w konkretnej sprawie. Status organizacji i wymagany okres działalności są przesłankami odrębnymi.

Podobny kierunek przyjął generalny dyrektor ochrony środowiska w postanowieniu z 26 listopada 2025 r., znak DOOŚ-WDŚIII.420.19.2025.mk.3. Postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej wszczęto w 2019 r., natomiast organizacja została wpisana do ewidencji w 2022 r. GDOŚ uznał, że nie prowadziła ona działalności statutowej przez czas wymagany ustawą, nie była więc legitymowana do wniesienia odwołania na podstawie art. 44; w konsekwencji stwierdzono niedopuszczalność odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcia potwierdzają realny charakter wymogu 12 miesięcy. Nie odpowiadają jednak w pełni na najczęstszy problem gmin – jak postępować z organizacją istniejącą od wielu lat, mającą szeroki katalog celów, lecz niewykazującą rzeczywistej działalności środowiskowej. Właśnie ten obszar wymaga jednolitych wytycznych albo doprecyzowania ustawy.

7. Proponowany kierunek practicalnego rozwiązania

Rozwiązanie nie musi polegać na tworzeniu kolejnego rozbudowanego obowiązku biurokratycznego. Organizacja zgłaszająca udział mogłaby wraz z wnioskiem przedstawić krótką, możliwą do zweryfikowania informację obejmującą:

• dokładny przepis statutu, na który się powołuje, oraz datę jego obowiązywania;

• datę rozpoczęcia rzeczywistej działalności w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody;

• kilka konkretnych przykładów działań z okresu co najmniej 12 miesięcy poprzedzających wszczęcie postępowania, wraz z ich datami;

• wskazanie źródła pozwalającego zweryfikować te działania, np. sprawozdania merytorycznego, opisu projektu, publikacji, dokumentacji wydarzenia, umowy, uchwały, strony internetowej albo materiału informacyjnego;

• oświadczenie, że przedstawione działania odpowiadają celowi statutowemu, na który organizacja powołuje się w danej sprawie.

Dopiero w razie wątpliwości, sprzeczności albo zakwestionowania przesłanki przez inwestora organ mógłby żądać dokumentów źródłowych. Taki model nie obciążałby nadmiernie organizacji rzeczywiście działających, a jednocześnie uniemożliwiałby automatyczne utożsamienie daty rejestracji z okresem rzeczywistej aktywności.

Jednolity standard miałby również znaczenie ochronne dla samych urzędników gminnych. Obecnie organ pierwszej instancji może obawiać się zarówno bezpodstawnego niedopuszczenia organizacji, jak i przyznania praw strony podmiotowi, który nie spełnia warunków. Jasne wytyczne ministra, głównego konserwatora przyrody i GDOŚ ograniczyłyby ryzyko rozbieżności, zażaleń i uchylania rozstrzygnięć.

1. Czy art. 44 ustawy ooś może stanowić podstawę udziału organizacji wyłącznie w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, a w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, w którym nie przeprowadza się oceny oddziaływania na środowisko i nie zapewnia udziału społeczeństwa, ewentualny udział organizacji społecznej powinien być rozpatrywany na zasadach art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego?

2. Czy prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 1 pkt 10 i art. 44 ust. 1 prowadzi do wniosku, że organizacja musi łącznie: posiadać statutowy cel ochrony środowiska oraz faktycznie prowadzić działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez minimum 12 miesięcy przed wszczęciem konkretnego postępowania?

3. Czy wymóg prowadzenia działalności przez minimum 12 miesięcy ma zastosowanie również do prawa wnesienia odwołania na podstawie art. 44 ust. 2 i skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 44 ust. 3, mimo że te przepisy nie powtarzają dosłownie całej przesłanki z ust. 1?

4. Na jaki dzień organ powinien oceniać spełnienie przesłanki 12 miesięcy przy wniosku o udział, odwołaniu albo skardze – czy zawsze w odniesieniu do dnia wszczęcia pierwotnego postępowania, zgodnie z kierunkiem przyjętym przez GDOŚ w postanowieniu z 26 listopada 2025 r.?

5. Czy samo istnienie organizacji przez okres przekraczający 12 miesięcy oraz przedstawienie odpisu KRS i statutu jest wystarczającym dowodem „prowadzenia działalności statutowej“, czy te dokumenty potwierdzają jedynie istnienie organizacji oraz zakres deklarowanych celów?

6. Jak należy rozumieć zwrot „prowadzą działalność statutową“ – czy konieczne jest rzeczywiste wykonywanie działań w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez wymagany okres oraz czy ta działalność powinna wykazywać ciągłość, powtarzalność albo określony stopień zorganizowania?

7. Czy aktywność prowadzona wyłącznie w innych obszarach statutowych (np. pomocy społecznej, kulturze, sporcie, turystyce, edukacji, ochronie zdrowia lub wypoczynku) może być zaliczana do wymaganego okresu tylko dlatego, że równolegle w statucie znajdował się niewykonywany cel związany z ekologią?

8. Czy pojedyncza akcja, jednorazowe wydarzenie, publikacja w mediach społecznościowych albo samo złożenie pisma w innej sprawie może zostać uznane za prowadzenie działalności przez 12 miesięcy, czy potrzebne jest wykazanie aktywności obejmującej cały wymagany okres?

9. Jeżeli cel dotyczący ochrony środowiska został dodany do statutu organizacji już po jej powstaniu, od jakiego momentu należy liczyć okres 12 miesięcy: od uchwały o zmianie statutu, od wejścia zmiany w życie, od ujawnienia jej w rejestrze czy od rzeczywistego rozpoczęcia działalności w tym zakresie?

10. Czy organ powinien żądać pełnego aktualnego statutu oraz – gdy ma to znaczenie dla okresu 12 miesięcy – wcześniejszych wersji statutu lub dokumentu wskazującego datę obowiązywania konkretnego celu, zamiast opierać się wyłącznie na skróconym opisie celów ujawnionym w KRS?

11. Czy organizacja zgłaszająca udział na podstawie art. 44 ust. 1 powinna co najmniej wskazać, jakie konkretne działania w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody prowadziła w okresie poprzedzającym wszczęcie postępowania, wraz z datami i podstawowymi informacjami pozwalającymi na ich weryfikację?

12. Jakie rodzaje dowodów ministerstwo uznaje za właściwe do potwierdzania takiej działalności: sprawozdania merytoryczne, sprawozdania OPP, dokumentację projektów, uchwały, umowy, faktury, publikacje, materiały edukacyjne, dokumentację wydarzeń, interwencje, monitoring przyrodniczy, wpisy na stronie internetowej lub inne źródła?

13. Na kim spoczywa obowiązek przedstawienia informacji pozwalających stwierdzić spełnienie przesłanki – na organizacji ubiegającej się o szczególne uprawnienie, na organie prowadzącym postępowanie czy na obu tych podmiotach w ramach obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego?

14. Czy w przypadku, gdy inwestor – w szczególności rolnik – przedstawi konkretne okoliczności wskazujące, że organizacja nie prowadziła wymaganej działalności, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające przed dopuszczeniem organizacji albo przed dalszym uznawaniem jej praw procesowych?

15. Jakie działania powinien podjąć organ, jeżeli po dopuszczeniu organizacji okaże się, że warunek 12 miesięcy nie był spełniony; jaki jest wpływ tej okoliczności na dokonane czynności, wniesione środki zaskarżenia i dalszy udział organizacji?

16. Czy ministerstwo poprze wprowadzenie jednolitego, prostego formularza, w którym organizacja wskazywałaby właściwy cel statutowy, datę jego obowiązywania, datę rozpoczęcia działalności oraz przykładowo od trzech do pięciu konkretnych działań z wymaganych 12 miesięcy, a dokumenty źródłowe przedstawiałaby dopiero w razie wątpliwości?

17. Czy samo sformułowanie statutowe „podejmowanie działań na rzecz ekologii“ jest wystarczające do uznania, że statutowym celem organizacji jest ochrona środowiska w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10, czy konieczne jest ustalenie znaczenia tego pojęcia w kontekście całego statutu i sposobów realizacji celów?

18. Czy sam cel określony jako „ochrona zwierząt“ automatycznie oznacza ochronę środowiska lub ochronę przyrody dla potrzeb art. 3 i art. 44, czy organ powinien odróżniać ochronę dzikich gatunków i siedlisk od działalności dotyczącej zwierząt domowych, gospodarskich, schronisk, adopcji lub dobrostanu?

19. Czy cel określony jako „ochrona dziedzictwa przyrodniczego kraju“ należy traktować jako cel ochrony środowiska lub ochrony przyrody, a jeżeli tak – jakie rodzaje faktycznej działalności powinny odpowiadać temu sformułowaniu, aby spełnić art. 44 ust. 1?

20. Czy połączony zapis „podejmowanie działań na rzecz ekologii i ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego kraju“ powinien być automatycznie uznawany za wystarczający do korzystania z art. 44, czy też organ powinien odrębnie ustalić zarówno znaczenie celu, jak i rzeczywistą działalność organizacji?

21. Czy cel polegający na „wykorzystywaniu obszarów atrakcyjnych ekologicznie oraz przyrodniczo dla potrzeb ochrony zdrowia lub propagowania zdrowego stylu życia“ jest celem ochrony środowiska, czy też określenia ekologiczne opisują jedynie miejsce realizacji zasadniczego celu zdrowotnego?

22. Czy „propagowanie różnych form wypoczynku dzieci i młodzieży w atrakcyjnych ekologicznie oraz przyrodniczo regionach“ może samo w sobie stanowić działalność w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, czy jest działalnością wypoczynkową korzystającą z walorów przyrodniczych?

23. Czy ministerstwo podziela kierunek wykładni zastosowany przez RDOŚ w Szczecinie w sprawie WST-K.420.7.2024.BM.24 oraz przez GDOŚ w postanowieniu DOOŚ-WDŚIII.420.19.2025.mk.3, zgodnie z którym status organizacji ekologicznej i spełnienie wymogu 12 miesięcy są odrębnymi przesłankami? Jeżeli tak, jakie minimalne ustalenia powinien czynić każdy organ?

24. Ile w latach 2020-2026 RDOŚ i GDOŚ wydały postanowień lub decyzji, w których odmówiono organizacji udziału albo stwierdzono niedopuszczalność odwołania z powodu niespełnienia wymogu 12 miesięcy? Czy ministerstwo ma dane o analogicznych rozstrzygnięciach organów gmin oraz czy zamierza wydać jednolite wytyczne, przeprowadzić szkolenia i rozważyć zmianę art. 44 po konsultacji z GDOŚ, głównym konserwatorem przyrody, ministrem rolnictwa i rozwoju wsi, organizacjami rolniczymi oraz rzeczywiście działającymi organizacjami ekologicznymi?

Oczekiwany zakres odpowiedzi

Proszę o przedstawienie jednoznacznego stanowiska interpretacyjnego, możliwego do zastosowania przez wójtów, burmistrzów, prezydentów miast, regionalnych dyrektorów ochrony środowiska oraz GDOŚ. Proszę również o wskazanie, czy odpowiedź została uzgodniona z głównym konserwatorem przyrody i generalnym dyrektorem ochrony środowiska. Jeżeli stanowiska tych organów różnią się, proszę o ich odrębne przytoczenie wraz z uzasadnieniem.

Rolnicy potrzebują przepisów chroniących środowisko, ale jednocześnie jasnych i stosowanych jednakowo w całym kraju. Rzeczywiście działające organizacje ekologiczne powinny zachować pełne prawa. Jednocześnie szczególne uprawnienia procesowe nie powinny przysługiwać automatycznie podmiotowi, który potrafi wskazać jedynie ogólny zapis w statucie, lecz nie potrafi wykazać żadnej realnej działalności odpowiadającej wymaganiom ustawy. Takie doprecyzowanie służy zarówno ochronie środowiska, jak i ochronie produkcyjnej funkcji wsi oraz zaufaniu obywateli do państwa.

Bożena Lisowska Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Dokumenty i przepisy przywołane w interpelacji

1. Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej; w szczególności art. 192 ust. 1-3 i 6.

2. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – t.j. Dz. U. 2026 poz. 670 z późn. zm.; w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 10, art. 29 oraz art. 44.

3. Decyzja regionalnego dyrektora ochrony środowiska w Szczecinie nr 6/2025 z 30 czerwca 2025 r., znak WST-K.420.7.2024.BM.32, zawierająca opis odmowy dopuszczenia organizacji postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r., znak WST-K.420.7.2024.BM.24.

4. Postanowienie generalnego dyrektora ochrony środowiska z 26 listopada 2025 r., znak DOOŚ-WDŚIII.420.19.2025.mk.3, stwierdzające niedopuszczalność odwołania ze względu na niespełnienie warunku z art. 44 ustawy ooś.

5. Anonimizowane przykłady rzeczywistych sformułowań celów organizacji społecznej ujawnionych w publicznie dostępnym odpisie KRS; dane identyfikujące pominięto z uwagi na systemowy charakter interpelacji.