Zapytanie pisemne w sprawie nierównego traktowania pracowników służb społecznych przez ustawodawcę

Szanowna Pani Minister,

zwracam się do Pani o interwencję w sprawie nierównego traktowania pracowników służb społecznych przez ustawodawcę.

W czasie 10. posiedzenia Sejmu RP, 26 kwietnia izba przyjęła rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw (druki nr 274, 305 i 305-A). Zmianą ustawy przyznano dodatki do wynagrodzeń dla pracowników służb społecznych, ale nie dla wszystkich. Dodatki otrzymają pracownicy jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, pieczy zastępczej, rodzin zastępczych, żłobków. Niestety przy poprawie warunków pracy pracowników służb społecznych ponownie pominięto pracowników warsztatów terapii zajęciowej.

Proszę o podjęcie działań w celu dopisania pracowników warsztatów terapii zajęciowej do listy pracowników, którzy otrzymają dodatek do wynagrodzeń. Niesprawiedliwe jest podnoszenie wynagrodzeń tylko części pracowników sektora służb społecznych. Pracownicy warsztatów terapii zajęciowej pracują z tymi samymi klientami systemu polityki społecznej, jednak zostali pominięci w znowelizowanych przepisach.

Problem z pomijaniem warsztatów terapii zajęciowej występuje za każdym razem, gdy dochodzi do zmian w systemie polityki społecznej. W lipcu 2022 roku wraz z uczestnikami Warsztatu Terapii Zajęciowej im. Jana Pawła II w Tarnowie, ich osobami wspierającymi i terapeutami brałem udział w posiedzeniu połączonych komisji sejmowych – Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej oraz Polityki Społecznej i Rodziny. W czasie wystąpienia, wśród kilku problemów warsztatów terapii zajęciowej, przedstawiałem jeden z głównych, a mianowicie pominięcie ich przy przypisywaniu do któregokolwiek z systemów: pomocy społecznej, zdrowia, edukacji, rynku pracy, ekonomii społecznej.

Warsztaty terapii zajęciowej znajdują się między kilkoma dużymi resortami państwa, działają w każdym z wymienionych obszarów i każdy z tych obszarów ma wpływ na działanie warsztatów. Pokazuje to złożoność zadań warsztatów. Uwidacznia też specyficzne położenie warsztatów w systemie – usytuowanie na pograniczu wielu obszarów, ale jednocześnie poza nimi. Brak w nich widocznych standardów dotyczących warunków pracy w wymienionych pięciu obszarach.

Będę zobowiązany za podjęcie działań mających na celu przypisanie warsztatów terapii zajęciowej do jednego z pięciu systemów, aby pracownicy warsztatów mieli warunki pracy takie, jak ich koledzy z innych miejsc pracy tej samej polityki państwa.

Pracownicy warsztatów są świetnie wykształceni, doświadczeni, ambitni, zaangażowani, wymagający. Odnoszą sukcesy w pracy. Jednak ze względu na niemal najniższe wynagrodzenia odchodzą z warsztatów do wymienionych wcześniej obszarów działań państwa – dla wakacji, dla dodatków do pracy, dla wyższych wynagrodzeń, do przejrzystych ścieżek rozwoju.

Wprowadzane „Standardy funkcjonowania warsztatów terapii zajęciowej“ spowodują wzrost wymagań w stosunku do pracowników warsztatów i efektów ich pracy, jednak w ślad za tym nie zakładają koniecznych motywatorów – wzrostu wynagrodzeń.

Bez wzrostu wynagrodzeń warsztaty mogą zostać bez pracowników lub spowoduje to dużą rotację, a stracą na tym tylko uczestnicy WTZ.

Czy możemy liczyć na podjęcie działań przez Panią Minister w celu uzyskania równoważnych dodatków?

Z wyrazami szacunku