Zapytanie pisemne w sprawie możliwości stworzenia bonu podologicznego

W związku z postępującym procesem starzenia się społeczeństwa oraz rosnącą liczbą osób starszych wymagających stałej i kompleksowej opieki zdrowotnej zwracam się z zapytaniem dotyczącym możliwości stworzenia oraz wdrożenia bonu podologicznego dla seniorów jako elementu systemowej profilaktyki zdrowotnej.

Z wiekiem w organizmie człowieka zachodzą liczne zmiany, które w sposób bezpośredni wpływają na kondycję stóp. Skóra osób starszych staje się cieńsza, bardziej sucha, wolniej się regeneruje, a pogorszone krążenie powoduje uczucie zimnych stóp oraz wolniejsze gojenie się nawet drobnych ran czy pęknięć. Dodatkowo wielu seniorów cierpi na choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, miażdżyca, nadciśnienie czy schorzenia reumatyczne, które zwiększają ryzyko deformacji stóp, zaburzeń czucia, powstawania owrzodzeń, a w skrajnych przypadkach prowadzą do amputacji.

Istotnym problemem jest również ograniczona sprawność ruchowa osób starszych – wiele z nich nie jest w stanie samodzielnie obcinać paznokci czy dokładnie kontrolować stanu skóry stóp. Brak właściwej pielęgnacji prowadzi do częstych dolegliwości, takich jak zrogowacenia, modzele, pękające pięty, wrastające paznokcie, grzybica skóry i paznokci, a także do bólu, stanów zapalnych, zaburzeń równowagi i upadków, które stanowią jedno z największych zagrożeń dla zdrowia i samodzielności seniorów.

W tym kontekście opieka podologiczna nie powinna być traktowana jako usługa o charakterze estetycznym, lecz jako niezbędny element profilaktyki zdrowotnej. Podolog, jako wyspecjalizowany specjalista, jest w stanie wcześnie wykryć niepokojące zmiany, bezpiecznie usunąć zrogowacenia, skorygować wrastające paznokcie, monitorować stan stóp osób z cukrzycą oraz zapobiegać rozwojowi poważnych powikłań, które w dalszej perspektywie generują znacznie wyższe koszty leczenia szpitalnego i rehabilitacji.

Regularne wizyty podologiczne – zalecane co 6–8 tygodni, a w przypadku diabetyków i pacjentów z chorobami naczyniowymi nawet co 4 tygodnie – pozwalają utrzymać stopy w dobrej kondycji, zapobiegają nagłym powikłaniom oraz poprawiają komfort i bezpieczeństwo codziennego funkcjonowania osób starszych.

Mając powyższe na uwadze, zwracam się z następującymi pytaniami:

1. Czy w ramach polityki senioralnej rozważane jest wprowadzenie bonu podologicznego lub innej formy finansowania regularnych wizyt podologicznych dla osób starszych?
2. Czy prowadzone są analizy dotyczące kosztów i potencjalnych oszczędności dla systemu ochrony zdrowia wynikających z profilaktyki podologicznej (m.in. ograniczenia liczby hospitalizacji, amputacji oraz urazów związanych z upadkami)?
3. Czy planowane są pilotażowe programy wsparcia opieki podologicznej dla seniorów, szczególnie tych z chorobami przewlekłymi, takimi jak cukrzyca czy choroby układu krążenia?
4. Czy możliwe jest uwzględnienie usług podologicznych w katalogu świadczeń profilaktycznych finansowanych ze środków publicznych?

W mojej ocenie wprowadzenie bonu podologicznego dla osób starszych mogłoby znacząco poprawić jakość życia seniorów, zwiększyć ich samodzielność oraz przyczynić się do zmniejszenia długofalowych kosztów leczenia powikłań, którym można skutecznie zapobiegać poprzez regularną i profesjonalną opiekę nad stopami.

Z wyrazami szacunku

Sylwia Bielawska
Posłanka na Sejm RP