Interpelacja w sprawie sytuacji zawodowej instruktorów terapii zajęciowej zatrudnionych w warsztatach terapii zajęciowej

Szanowna Pani Ministro!

Do mojego biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele Warsztatu Terapii Zajęciowej nr 2 przy Polskim Stowarzyszeniu na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Koszalinie, kierując prośbę o zwrócenie uwagi na sytuację zawodową osób zatrudnionych na stanowisku instruktora terapii zajęciowej.

Instruktorzy terapii zajęciowej wykonują swoją pracę w bezpośrednim kontakcie z osobami ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności intelektualnej. Jest to zadanie wymagające szczególnego zaangażowania, wysokich kompetencji interpersonalnych i emocjonalnych, empatii, a także wiedzy z zakresu rehabilitacji społecznej i zawodowej. Obowiązki te wykonywane są z ogromnym poczuciem odpowiedzialności i często wykraczają poza standardowy zakres godzin pracy.

Osoby te pełnią nie tylko funkcje edukacyjne, ale pełnią również rolę opiekuna, terapeuty, mentora i przewodnika w procesie usamodzielniania dorosłych osób z niepełnosprawnością. Ich praca wpływa bezpośrednio na poprawę jakości życia uczestników WTZ, wspierając ich w osiąganiu samodzielności, rozwijaniu kompetencji osobistych oraz aktywnym udziale w życiu społecznym.

Zwracają jednak uwagę na brak uregulowanej ścieżki zawodowej oraz brak jednoznacznego przypisania ich zawodu do systemu opieki społecznej. W związku z tym postulują:

• uwzględnienie zawodu instruktora terapii zajęciowej w klasyfikacji zawodów i uznanie go jako zawodu kluczowego w systemie wsparcia osób z niepełnosprawnościami,
• stworzenie systemowych narzędzi wspierających rozwój zawodowy kadry WTZ (np. wyodrębniona ścieżka awansu zawodowego, uprawnienia do dodatków motywacyjnych),
• uznanie charakteru ich pracy za szczególny, z uwagi na kontakt z osobami wymagającymi intensywnego wsparcia oraz związane z tym obciążenia psychiczne i emocjonalne,
• rozważenie możliwości uregulowania płac w sposób adekwatny do obowiązków, zakresu odpowiedzialności oraz kompetencji wymaganych na tym stanowisku.

W związku z powyższym zwracam się do Pani Ministry z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

1. Czy ministerstwo planuje w najbliższym czasie dokonać przeglądu sytuacji zawodowej instruktorów terapii zajęciowej oraz podjąć działania zmierzające do włączenia ich do systemu pomocy społecznej w sposób jednoznacznie uregulowany przepisami?
2. Czy planowane są zmiany legislacyjne, które umożliwią stworzenie ścieżki rozwoju zawodowego, bardziej adekwatnego systemu wynagradzania oraz dostęp do instrumentów wsparcia dla pracowników WTZ?
3. Czy zawód instruktora terapii zajęciowej może zostać objęty rozwiązaniami zarezerwowanymi dla zawodów wymagających szczególnych kwalifikacji, kontaktu z osobami o specjalnych potrzebach i wykonywanych w warunkach wyższego ryzyka psychospołecznego?
4. Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dopuszcza możliwość przeanalizowania i ewentualnej zmiany zasad wynagradzania instruktorów terapii zajęciowej w warsztatach terapii zajęciowej – tak, aby były one adekwatne do charakteru wykonywanych obowiązków, poziomu wymaganych kwalifikacji oraz odpowiedzialności związanej z pracą z osobami z niepełnosprawnością intelektualną – a także by brały pod uwagę obecne możliwości finansowe państwa?

Z wyrazami szacunku

Małgorzata Pępek
Poseł na Sejm RP