Interpelacja w sprawie zagrożeń wynikających z przewidywanego 249 miliardowego deficytu finansowego NFZ w latach 2025-2028 i możliwej prywatyzacji systemu ochrony zdrowia

Szanowna Pani Minister,

z wielkim niepokojem polskie społeczeństwo przyjmuje doniesienia dotyczące przewidywanego deficytu finansowego Narodowego Funduszu Zdrowia na lata 2025–2028, który zgodnie z wyliczeniami ekspertów może sięgnąć 249 miliardów złotych. Taka luka budżetowa, wynikająca z niedostosowania przychodów do rosnących kosztów świadczeń zdrowotnych, stwarza poważne zagrożenie dla funkcjonowania publicznej służby zdrowia w Polsce. W obliczu tej sytuacji pojawiają się zasadne obawy o dalszą komercjalizację i de facto prywatyzację systemu ochrony zdrowia. Przewidywany deficyt finansowy NFZ bezpośrednio uderzy w pacjentów, którzy już teraz borykają się z długimi kolejkami do specjalistów, ograniczoną dostępnością badań diagnostycznych i trudnościami w uzyskaniu świadczeń szpitalnych.

Brak środków oznacza:
- dalsze wydłużanie kolejek do leczenia specjalistycznego i operacji, które pod rządami koalicji 13 grudnia są najdłuższe od 12 lat,
- ograniczenie liczby refundowanych leków,
- zamykanie oddziałów szpitalnych z powodu niewystarczających funduszy,
- redukcję programów profilaktycznych i badań przesiewowych.

Przykładem dramatycznych skutków braku finansowania mogą być doświadczenia pacjentów onkologicznych, dla których czas od diagnozy do rozpoczęcia leczenia ma kluczowe znaczenie. Opóźnienia w terapii prowadzą do wzrostu śmiertelności i pogorszenia jakości życia pacjentów.

Oparty na finansowaniu publicznym system ochrony zdrowia stoi u progu destabilizacji. Deficyt na poziomie 249 miliardów złotych grozi:
- obniżeniem wynagrodzeń personelu medycznego i dalszym odpływem lekarzy oraz pielęgniarek do sektora prywatnego lub za granicę,
- zamykaniem placówek publicznych, szczególnie w mniejszych miejscowościach,
- ograniczeniem dostępności do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych.

Brak odpowiednich nakładów na ochronę zdrowia prowadzi do sytuacji, w której pacjenci są zmuszeni do korzystania z usług prywatnych, co staje się jedyną realną opcją na szybkie uzyskanie pomocy medycznej.
W kontekście narastającego kryzysu finansowego NFZ nie sposób nie dostrzec analogii do ujawnionych w przeszłości planów prywatyzacji systemu ochrony zdrowia. Warto przypomnieć słowa byłej posłanki Platformy Obywatelskiej Beaty Sawickiej, która otwarcie mówiła o prywatyzacji służby zdrowia jako o „biznesie życia“.

Czy obecny kryzys budżetowy nie jest pretekstem do realizacji podobnych planów, tym razem w sposób pośredni, przez wymuszenie komercjalizacji usług zdrowotnych z powodu niewydolności systemu publicznego?

Już teraz obserwujemy dynamiczny rozwój prywatnych sieci medycznych, które w obliczu niedoboru finansowania w sektorze publicznym przejmują coraz większą część rynku. Przykładem może być rosnąca liczba prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych, które dla wielu pacjentów stają się jedynym sposobem na uniknięcie wielomiesięcznego/wieloletniego oczekiwania na leczenie.

Obecna sytuacja wymaga zdecydowanych działań i transparentności ze strony rządu, aby pacjenci mogli być pewni, że publiczna ochrona zdrowia pozostanie dostępna i nie zostanie przekształcona w system oparty na prywatnych świadczeniach.

W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Jakie działania planuje Ministerstwo Zdrowia, aby zapobiec przewidywanemu deficytowi finansowemu NFZ w latach 2025-2028 i zagwarantować pacjentom dostęp do świadczeń zdrowotnych?
2. Czy ministerstwo planuje zwiększenie składki zdrowotnej lub inne mechanizmy finansowania, które umożliwią utrzymanie stabilności systemu?
3. Jakie są plany dotyczące finansowania szpitali publicznych i zapobiegania ich komercjalizacji?
4. Czy rząd planuje wprowadzenie zmian legislacyjnych mających na celu ograniczenie prywatyzacji usług zdrowotnych i zabezpieczenie pacjentów przed koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów leczenia?
5. Czy ministerstwo ma analizę wpływu obecnego deficytu na dostępność świadczeń zdrowotnych w poszczególnych regionach kraju, szczególnie na obszarach wiejskich i w małych miastach?