Interpelacja w sprawie zapisów rozporządzenia z dnia 21 września 2022 r. w sprawie zaliczek w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich

W świetle zapisów §5 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 września 2022 r. w sprawie zaliczek w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich, w przypadku, gdy beneficjent jest podmiotem świadczącym usługi publiczne, posiada nadaną akredytację oraz status ośrodka wsparcia ekonomii społecznej oraz status przedsiębiorstwa społecznego realizującego usługi społeczne, zabezpieczeniem prawidłowej realizacji projektu jest ustanawiane w formie weksla in blanco wraz z deklaracją wekslową. Czy ma znaczenie w tym przypadku fakt przekroczenia przez taki podmiot łącznej wartości wszystkich zaliczek w kwocie 10 mln zł, o którym mowa w ust. 4 tego przepisu?

Różne regionalne ośrodki polityki społecznej w Polsce podchodzą do tematu różnie. Część uważa, że każda kolejna umowa o dofinansowanie projektu, w przypadku przekroczenia wartości zaliczek w kwocie 10 mln zł, powoduje konieczność ustanowienia dodatkowej formy zabezpieczenia, bez względu na status podmiotu i podstawę jego nadania. Taka interpretacja wydaje się błędna i niezgodna z celem, dla którego przepis ten został wprowadzony, albowiem nie byłoby logiczne wyodrębnienie podmiotu świadczącego usługi publiczne od podmiotów, którym wartość zaliczek nie przekracza kwoty 10 mln zł, skoro wówczas zabezpieczenie jest ustanawiane w formie weksla in blanco bez względu na status podmiotu. Podmiot świadczący usługi publiczne, o którym mowa w §5 ust. 2 pkt 2, nie jest zobowiązany do wniesienia dodatkowego zabezpieczenia (np. weksla, gwarancji) w sytuacji, gdy wartość zaliczki przekracza 10 mln zł, ponieważ przepisy umożliwiają mu skorzystanie z uproszczonej formy zabezpieczenia (weksla in blanco z deklaracją wekslową), a w przypadku wyższych kwot, instytucja udzielająca dofinansowania może dopuścić inne formy zabezpieczenia jeżeli nie jest możliwe ustanowienie zabezpieczenia w postaci weksla in blanco z deklaracją wekslową, a beneficjent wskaże jako preferowaną inną formę zabezpieczenia.

Na uwagę zasługują również zapisy statutowe stowarzyszeń w których wskazano, że stowarzyszenie realizuje cele statutowe poprzez odpłatną lub nieodpłatną działalność pożytku publicznego oraz prowadzenie działalności gospodarczej. Cele naszego działania, wprost pokrywają się z katalogiem zadań publicznych zawartych w art. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Pozyskany majątek służy wyłącznie realizacji zadań należących do sfery zadań publicznych lub celów statutowych.

Niezrozumiałym jest fakt kiedy IZ w różnych regionach Polski stosują inne metody interpretacji przepisów, mając dokładnie taki sam stan fatyczny i prawny.

Jak stowarzyszenia mają działać w obowiązującej perspektywie, która różni się w zależności od wykładni konkretnych regionalnych urzędów?