Interpelacja w sprawie leczenia anoreksji w Polsce

Szanowna Pani Minister,

zwracam się z uprzejmą prośbą o podjęcie pilnych działań w związku z narastającym problemem leczenia anoreksji w Polsce. Zaburzenie to, zwane także jadłowstrętem psychicznym, jest jednym z najgroźniejszych zaburzeń psychicznych, z najwyższym wskaźnikiem śmiertelności spośród wszystkich chorób tego typu. Anoreksja dotyka głównie młodzież, w szczególności dziewczęta, ale odnotowuje się również przypadki wśród chłopców. Ostatnie lata przynoszą coraz więcej doniesień o wzroście liczby zachorowań, szczególnie w okresie pandemii COVID-19, który nasilił problemy zdrowia psychicznego w młodszej populacji.

Leczenie anoreksji wymaga skomplikowanego, interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego terapię psychologiczną, wsparcie dietetyczne oraz opiekę psychiatryczną. W Polsce niestety dostęp do takiego leczenia jest często utrudniony, głównie ze względu na ograniczoną liczbę publicznych ośrodków specjalizujących się w zaburzeniach odżywiania. Większość kompleksowych placówek leczenia anoreksji to ośrodki prywatne, gdzie koszty leczenia mogą sięgać kilku tysięcy złotych miesięcznie. Rodziny często nie są w stanie ponieść takich wydatków, co sprawia, że dostęp do skutecznej opieki jest ograniczony, a chorzy są zmuszeni czekać w długich kolejkach na terapię finansowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Niestety, czas jest kluczowym czynnikiem w leczeniu anoreksji - wczesna diagnoza i szybkie wdrożenie terapii zwiększają szanse na pełne wyzdrowienie, a długie oczekiwanie na pomoc prowadzi do pogłębiania się choroby i zwiększa ryzyko śmierci.

Z danych wynika, że anoreksja, oprócz poważnych skutków fizycznych, jak osłabienie serca, osteoporoza, uszkodzenia narządów wewnętrznych czy zaburzenia pracy układu nerwowego, często prowadzi do stanów depresyjnych i może skutkować samobójstwem. Szacuje się, że aż 20% przypadków kończy się śmiercią pacjentów, co pokazuje dramatyzm sytuacji. Dodatkowo badania wskazują, że jedynie połowa osób chorych jest w stanie w pełni wrócić do zdrowia po zakończeniu leczenia, co świadczy o przewlekłym charakterze tej choroby.

W związku z tym zwracam się z następującymi pytaniami:

1. Jakie działania podejmuje Ministerstwo Zdrowia w celu zwiększenia świadomości społecznej na temat anoreksji, jej skutków oraz dostępnych form wsparcia? Czy planowane są kampanie edukacyjne skierowane do młodzieży, rodziców oraz nauczycieli, które mogłyby pomóc we wczesnym wykrywaniu anoreksji?

2. Czy ministerstwo planuje zwiększenie finansowania publicznych ośrodków zdrowia specjalizujących się w leczeniu anoreksji? Obecnie większość specjalistycznych ośrodków działa prywatnie, co wyklucza wiele rodzin z możliwości skorzystania z pełnej i kompleksowej terapii.

3. Jakie są plany dotyczące poprawy dostępu do specjalistycznej terapii dla osób z anoreksją, w tym skrócenia kolejek w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia?

4. Czy planowane są programy wsparcia dla rodzin osób chorujących na anoreksję? Choroba ta ma ogromny wpływ na całą rodzinę, a wsparcie psychologiczne dla najbliższych jest kluczowe w procesie leczenia pacjenta.

5. Jakie działania są podejmowane w celu podnoszenia kwalifikacji lekarzy pierwszego kontaktu, aby umożliwić szybsze diagnozowanie anoreksji i kierowanie pacjentów do specjalistów na wczesnym etapie choroby?

Anoreksja to poważne zaburzenie, którego leczenie wymaga skoordynowanego i kompleksowego podejścia. Ta choroba jest mi osobiście również bardzo dobrze znana, ponieważ moja córka od 4 lat cierpi na anoreksję. Wzrost zachorowalności w Polsce, szczególnie wśród młodzieży, oraz ograniczona dostępność leczenia stanowią ogromne wyzwanie dla systemu ochrony zdrowia. Z tego względu konieczne jest podjęcie natychmiastowych działań w celu poprawy dostępu do opieki i leczenia, a także zwiększenie świadomości społecznej na temat tej choroby.

Z wyrazami szacunku

Maria Koźlakiewicz
Poseł na Sejm RP