Interpelacja w sprawie funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w sprawach alimentacyjnych i rozwodowych, propozycji wprowadzenia jednolitej stawki alimentacyjnej oraz zniesienia kary pozbawienia wolności za niepłacenie alimentów

Szanowny Panie Ministrze,

rozwody i alimenty to nie tylko trauma dla dzieci – dotyka to również rodziców, a w szczególności ojców. Procesy alimentacyjne ciągną się latami i w większości przypadków rozpatrywane są przez kobiety. Czytając różne orzeczenia oraz rozmawiając z wieloma osobami, dochodzę do wniosku o braku logiki i nieprzychylnym nastawieniu do mężczyzn. Obwinia się ich za wszystko i za wszelką cenę upokarza wyrokami. Wyrokami, które zamiast dać poczucie bezpieczeństwa dziecku, dają w większości przypadków przywileje kobiecie. Kobiety nie muszą się tłumaczyć, na co wydają pieniądze, mają pierwszeństwo do zasiłków i wszelkich wsparć.

Głosy ojców obdartych z godności, a w zasadzie z pieniędzy, nie przebiją się w żadnym sądzie. Nieważne, ile potrzebuje dziecko i jaka jest sytuacja ojca, który często kosztem własnego życia musi płacić. Inaczej grozi mu komornik i więzienie. Wsadzanie rodzica, ojca, do więzienia za brak możliwości płacenia alimentów to jakaś czarna klątwa wymiaru sprawiedliwości. Pomijam oczywiście zachowania patologiczne – na nie żadne przepisy nie działają. I żadne pięknie sformułowane zdania płynące z ministerstwa nie zastąpią dramatu dużej części ojców.

Jaki sens ma przyznawanie po latach procesów jednemu dziecku np. kilkunastu czy kilkudziesięciu tysięcy złotych (niby na potrzeby dziecka), a drugiemu np. 500 zł? Co to za logika? Dlaczego ojcowie mają wyznaczane terminy widzeń wzięte „z księżyca”, typu piątek popołudniu czy wtorek rano? Skomplikowaliście rozwody i alimenty, doprowadzając do absurdów, a zamykanie ojców w więzieniu musiał wymyślić naprawdę niekompetentny urzędnik.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

• Dlaczego ministerstwo nie ustanowi odgórnej, waloryzowanej stawki na utrzymanie dziecka, w której dwie strony partycypowałyby po równo?
• Czy nie byłoby uczciwiej ustalić jedną realną stawkę dla dziecka i podzielić obowiązki po równo – tak aby zapewnić uczciwe traktowanie, wyeliminować ciągnące się procesy, stronniczość sędziów oraz teatralne zagrania w sądach?
• Czy ministerstwo planuje odstąpienie od karania więzieniem za niepłacenie alimentów w sytuacjach, gdy wynikają one z braku możliwości finansowych, a nie ze złej woli lub działań o charakterze patologicznym?
  

Z poważaniem
Robert Dowhan
Poseł na Sejm RP