Interpelacja w sprawie realizacji przez Polskę zobowiązań NATO dotyczących odporności państwa, bezpieczeństwa dostaw, wsparcia operacji wojskowych oraz jawności przygotowań obronnych na wzór Finlandii

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się z interpelacją w sprawie sposobu realizacji przez Rzeczpospolitą Polską zobowiązań wynikających z art. 3 Traktatu Północnoatlantyckiego oraz przyjętych przez państwa NATO bazowych wymagań dotyczących odporności państwa i przygotowania cywilnego.

W debacie publicznej bezpieczeństwo Polski jest bardzo często przedstawiane niemal wyłącznie przez pryzmat wysokości wydatków obronnych, zakupów uzbrojenia, liczby żołnierzy oraz obecności wojsk sojuszniczych.

Są to elementy niezwykle ważne, ale same nie wystarczą do skutecznego prowadzenia obrony państwa.

Nowoczesna wojna wymaga również utrzymania:

• ciągłości działania władz państwowych;
• dostaw energii i paliw;
• produkcji oraz dystrybucji żywności;
• dostaw wody;
• funkcjonowania ochrony zdrowia;
• łączności i systemów teleinformatycznych;
• transportu drogowego, kolejowego, lotniczego i morskiego;
• zdolności przemysłu do produkcji i napraw;
• możliwości przyjmowania i zaopatrywania wojsk sojuszniczych;
• odporności społeczeństwa na dezinformację, sabotaż oraz długotrwałe zakłócenia.

NATO wskazuje, że odporność państwa jest odpowiedzialnością narodową, ale równocześnie wspólnym zobowiązaniem całego sojuszu. Przygotowanie cywilne ma zapewnić trzy podstawowe funkcje:

1) ciągłość działania władz;
2) ciągłość świadczenia podstawowych usług dla ludności;
3) cywilne wsparcie operacji wojskowych.

Sojusz przełożył te funkcje na siedem bazowych wymagań odporności narodowej, według których państwa członkowskie powinny oceniać stan własnego przygotowania. Obejmują one ciągłość władz, odporność dostaw energii, zdolność reagowania na niekontrolowane przemieszczanie ludności, odporność dostaw żywności i wody, zdolność radzenia sobie z masowymi stratami, odporność systemów łączności oraz odporność transportu. NATO regularnie aktualizuje te wymagania w zależności od pojawiających się zagrożeń.

Finlandia jawnie przedstawia system bezpieczeństwa dostaw

Przykładem państwa, które w sposób przejrzysty i systemowy informuje o przygotowaniach, jest Finlandia.

Fiński system bezpieczeństwa dostaw opiera się na współpracy administracji publicznej, przedsiębiorstw, organizacji branżowych oraz innych podmiotów społecznych. Jego celem jest utrzymanie krytycznych funkcji społeczeństwa, sektora prywatnego i ludności podczas poważnych zakłóceń oraz sytuacji nadzwyczajnych.

National Emergency Supply Agency, czyli fińska państwowa agencja bezpieczeństwa dostaw, publicznie przedstawia:

• swoje cele;
• strukturę organizacyjną;
• sektory gospodarki objęte przygotowaniami;
• stosowane instrumenty prawne i finansowe;
• zasady utrzymywania zapasów;
• współpracę z przedsiębiorstwami;
• współpracę międzynarodową;
• powiązania systemu z NATO;
• strategie wieloletnie;
• sprawozdania roczne;
• najważniejsze rodzaje zagrożeń.

Finlandia informuje również, że w jej Stałym Przedstawicielstwie przy NATO działa ekspert NESA, który obserwuje rozwój natowskiego planowania cywilnego, analizuje jego związki z fińskim modelem bezpieczeństwa dostaw oraz uczestniczy w spotkaniach, ćwiczeniach i szkoleniach NATO.

Fińska agencja wprost wskazuje, że działalność NATO i Unii Europejskiej w zakresie odporności i przygotowania cywilnego pomaga skuteczniej chronić krajowe bezpieczeństwo dostaw.

Finlandia jawnie opisuje również wykorzystywane narzędzia, takie jak:

• ustawodawstwo;
• strategiczne zapasy państwowe;
• obowiązkowe zapasy przedsiębiorstw;
• rezerwy materiałowe;
• planowanie awaryjne;
• zarządzanie ciągłością działania;
• umowy o gotowości;
• instrumenty polityki gospodarczej;
• współpraca międzynarodowa.

W fińskim systemie bezpieczeństwo dostaw nie jest traktowane jako zadanie wyłącznie wojska. Jest wspólnym obowiązkiem państwa, gospodarki i społeczeństwa.

Finlandia nie ujawnia informacji, które bezpośrednio zagrażałyby bezpieczeństwu państwa, takich jak dokładne lokalizacje i pełne wielkości poszczególnych zapasów. Jawne są jednak:

• struktura systemu;
• odpowiedzialność poszczególnych instytucji;
• ogólne cele;
• oceniane zagrożenia;
• sektory objęte przygotowaniami;
• rodzaje stosowanych zabezpieczeń;
• kierunki rozwoju;
• sprawozdania z działalności.

Taki model buduje zaufanie obywateli, pozwala parlamentowi kontrolować działania rządu, a przedsiębiorcom umożliwia przygotowanie planów ciągłości działania.

Polska przyjęła zobowiązanie do podnoszenia odporności podczas szczytu NATO w Warszawie w 2016 r. W tym samym okresie państwa sojuszu zaakceptowały wytyczne dotyczące wzmacniania odporności. Rządowe Centrum Bezpieczeństwa wskazywało te dokumenty również w kontekście obowiązków Polski jako państwa-gospodarza w systemie Host Nation Support.

Mimo to obywatel, poseł, samorządowiec albo przedsiębiorca nie może obecnie znaleźć jednego aktualnego, całościowego i jawnego dokumentu przedstawiającego:

• w jakim stopniu Polska spełnia każde z siedmiu wymagań NATO;
• które organa odpowiadają za poszczególne obszary;
• jakie mierniki przyjęto;
• jakie zdolności już istnieją;
• jakie luki nadal występują;
• jakie inwestycje są realizowane;
• jakie środki finansowe są przeznaczane na odporność cywilną;
• jakie są terminy osiągania wymaganych zdolności;
• w jaki sposób przedsiębiorstwa i samorządy są włączane do przygotowań;
• jak Polska porównuje się z innymi państwami Sojuszu.

Publicznie dostępne informacje są rozproszone między Ministerstwem Obrony Narodowej, Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Rządowym Centrum Bezpieczeństwa, Ministerstwem Infrastruktury, Ministerstwem Klimatu i Środowiska, Ministerstwem Aktywów Państwowych, Ministerstwem Zdrowia, Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz innymi instytucjami.

Brakuje jednego jawnego obrazu odporności państwa.

Nie wystarczy informować, że Polska przeznacza wysoki procent PKB na obronność. NATO wyraźnie traktuje odporność cywilną jako podstawę skutecznego odstraszania i obrony, ponieważ wojska nie będą mogły działać bez energii, transportu, łączności, żywności, paliw, ochrony zdrowia i sprawnej administracji.

1. Ciągłość działania władz państwowych

Pierwsze wymaganie NATO dotyczy zapewnienia ciągłości działania władz oraz podstawowych usług państwowych.

Polska powinna posiadać sprawdzony system zapewniający funkcjonowanie w warunkach wojny lub długotrwałego kryzysu:

• prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;
• Rady Ministrów;
• centralnych organów administracji;
• wojewodów;
• samorządów;
• sądów i prokuratur;
• systemu podatkowego;
• systemu świadczeń społecznych;
• podstawowych rejestrów państwowych;
• systemu wydawania decyzji administracyjnych;
• komunikacji między władzami centralnymi i terenowymi.

Należy wyjaśnić, czy istnieją:

• zapasowe stanowiska kierowania;
• alternatywne centra przetwarzania danych;
• niezależne źródła energii;
• rezerwowe kanały łączności;
• procedury sukcesji decyzyjnej;
• plany rozproszenia administracji;
• zapasowe systemy identyfikacji i płatności;
• regularne ćwiczenia administracji centralnej i samorządowej.

Jawne powinny być przynajmniej ogólne informacje o istnieniu takich zdolności, organach odpowiedzialnych, częstotliwości ćwiczeń i stopniu realizacji planów.

2. Odporność dostaw energii

Drugie wymaganie obejmuje zdolność utrzymania dostaw energii.

Polska powinna przedstawić, w jaki sposób zabezpiecza:

• dostawy paliw płynnych;
• dostawy gazu;
• produkcję energii elektrycznej;
• działanie sieci przesyłowych;
• pracę elektrociepłowni;
• dostawy węgla;
• funkcjonowanie magazynów paliw;
• dostawy energii do szpitali, ujęć wody, centrów łączności i infrastruktury wojskowej;
• naprawę sieci po atakach rakietowych, sabotażu lub cyberatakach;
• rezerwowe źródła energii dla administracji i samorządów.

Niezbędna jest informacja:

• na ile dni wystarczą krajowe zapasy ropy, paliw i gazu;
• jaka część zapasów ma charakter fizyczny;
• jaka część znajduje się w kraju;
• czy zapasy uwzględniają potrzeby ludności, gospodarki i wojska jednocześnie;
• ile czasu potrzeba na uruchomienie rezerw;
• czy infrastruktura magazynowa jest rozproszona;
• czy istnieją alternatywne systemy transportu paliw;
• czy strategiczne obiekty mają wielodniowe zapasy paliwa dla agregatów.

Informacje o dokładnych lokalizacjach mogą być niejawne. Nie ma jednak powodu, aby utajniać ogólną zdolność państwa do działania przez określony czas.

3. Zdolność reagowania na masowe przemieszczanie ludności

Trzecie wymaganie dotyczy sytuacji, w której setki tysięcy albo miliony osób zostają zmuszone do przemieszczenia się.

Polska powinna posiadać plany dotyczące:

• ewakuacji ludności z terenów zagrożonych;
• organizacji transportu;
• punktów przyjęcia;
• zakwaterowania;
• dostaw żywności i wody;
• pomocy medycznej;
• identyfikacji osób;
• opieki nad dziećmi, osobami starszymi i niepełnosprawnymi;
• ochrony porządku publicznego;
• współpracy między województwami;
• przyjmowania uchodźców wojennych z państw sąsiednich;
• jednoczesnego przemieszczania wojsk i ludności cywilnej.

Doświadczenia związane z przyjęciem uchodźców z Ukrainy powinny zostać przeanalizowane pod kątem przygotowania na sytuację jeszcze większej skali.

Państwo powinno jawnie wskazać:

• kto odpowiada za ewakuację;
• jakie zadania mają samorządy;
• jakie środki transportowe mogą zostać użyte;
• ilu obywateli można przyjąć w poszczególnych regionach;
• jakie rezerwy są dostępne;
• czy ćwiczy się takie scenariusze.

4. Odporność dostaw żywności i wody

Czwarte wymaganie NATO obejmuje bezpieczeństwo dostaw żywności i wody.

Polska jest dużym producentem żywności, ale wysoka produkcja rolnicza nie oznacza automatycznie bezpieczeństwa dostaw podczas wojny.

System zależy również od:

• paliw;
• energii elektrycznej;
• nawozów;
• środków ochrony roślin;
• materiału siewnego;
• pasz;
• leków weterynaryjnych;
• części zamiennych;
• chłodni;
• opakowań;
• transportu;
• przetwórstwa;
• systemów informatycznych;
• sprawnej dystrybucji.

Należy ustalić, czy Polska posiada strategiczne rezerwy:

• zbóż;
• produktów zbożowych;
• żywności długoterminowej;
• materiału siewnego;
• nawozów;
• paliwa dla rolnictwa;
• pasz;
• leków weterynaryjnych;
• środków do uzdatniania wody;
• części do urządzeń wodociągowych;
• opakowań i materiałów niezbędnych dla przemysłu spożywczego.

Niezbędna jest również ocena odporności:

• wodociągów;
• stacji uzdatniania wody;
• ujęć głębinowych;
• oczyszczalni ścieków;
• systemów sterowania;
• laboratoriów badających jakość wody;
• zapasowego zasilania;
• dostaw środków chemicznych.

Finlandia jawnie opisuje bezpieczeństwo dostaw jako system obejmujący administrację i przedsiębiorstwa. Polska powinna przedstawić, czy podobny system współpracy działa w rolnictwie, przemyśle spożywczym i gospodarce wodnej.

5. Zdolność reagowania na masowe straty i kryzysy zdrowotne

Piąte wymaganie dotyczy zdolności radzenia sobie z masowymi ofiarami i nagłym wzrostem liczby pacjentów.

Polska powinna posiadać przygotowane:

• rezerwy leków;
• rezerwy krwi i osocza;
• zapasy antybiotyków;
• środki przeciwbólowe;
• materiały opatrunkowe;
• sprzęt chirurgiczny;
• środki ochrony indywidualnej;
• respiratory;
• łóżka szpitalne;
• mobilne punkty medyczne;
• system ewakuacji medycznej;
• zdolność przywracania do pracy uszkodzonych szpitali;
• rezerwowe źródła energii i wody;
• procedury leczenia rannych wojskowych i cywilów;
• plany zwiększenia liczby personelu.

Należy wyjaśnić:

• ile szpitali jest przygotowanych do przyjęcia masowej liczby rannych;
• czy szpitale posiadają realne, regularnie testowane plany działania wojennego;
• na ile dni wystarczają zapasy leków i materiałów;
• czy istnieją krajowe zdolności produkcji najważniejszych leków;
• jak wygląda współpraca między systemem cywilnym i wojskowym;
• czy personel medyczny uczestniczy w ćwiczeniach obronnych;
• jakie są możliwości medycznej ewakuacji kolejowej i lotniczej.

6. Odporność systemów łączności

Szóste wymaganie obejmuje funkcjonowanie łączności podczas zakłóceń i ataków.

Należy wskazać, czy Polska posiada:

• niezależne systemy łączności dla władz;
• rezerwową łączność dla wojewodów i samorządów;
• odporną komunikację dla służb;
• zapasowe centra danych;
• alternatywne połączenia światłowodowe;
• systemy satelitarne;
• zapasowe systemy radiowe;
• możliwość działania przy długotrwałym braku energii;
• zdolność szybkiej naprawy sieci;
• krajowe zapasy urządzeń i części;
• procedury działania po cyberataku;
• mechanizmy współpracy z prywatnymi operatorami.

Szczególne znaczenie ma odporność:

• numeru alarmowego 112;
• systemów ostrzegania;
• łączności kolejowej;
• kontroli ruchu lotniczego;
• systemów bankowych;
• systemów płatniczych;
• e-administracji;
• systemów zaopatrzenia medycznego;
• łączności wojskowej i cywilnej.

Nie jest wystarczające ogólne zapewnienie, że system jest bezpieczny. Parlament powinien otrzymać mierzalne informacje o liczbie przeprowadzonych testów, wykrytych lukach i terminach ich usunięcia.

7. Odporność systemów transportowych

Siódme wymaganie NATO dotyczy transportu zdolnego do obsługi ludności, gospodarki i wojsk.

Dla Polski ma ono znaczenie szczególne, ponieważ przez terytorium naszego kraju może przebiegać zasadnicza część transportu wojsk, sprzętu, paliw i amunicji na wschodnią flankę.

Należy przedstawić stan przygotowania:

• dróg;
• mostów;
• kolei;
• terminali przeładunkowych;
• portów;
• lotnisk;
• przejść granicznych;
• magazynów;
• bocznic kolejowych;
• systemów tankowania;
• infrastruktury przeznaczonej do obsługi transportów wojskowych.

Konieczne jest wskazanie:

• liczby mostów zdolnych do przenoszenia ciężkiego sprzętu;
• stanu alternatywnych tras;
• możliwości szybkiej naprawy infrastruktury;
• dostępności platform kolejowych;
• zdolności przeładunku sprzętu;
• liczby lotnisk mogących przyjmować transport strategiczny;
• dostępności zapasowych pasów startowych;
• odporności portów na sabotaż i cyberataki;
• zdolności usuwania zniszczeń;
• zabezpieczenia paliwowego tras wojskowych;
• procedur pierwszeństwa dla transportów wojskowych.

Wsparcie państwa-gospodarza

Polska jako kluczowe państwo wschodniej flanki musi być zdolna do zapewnienia wsparcia państwa-gospodarza – Host Nation Support.

System ten powinien umożliwiać:

• przyjęcie wojsk sojuszniczych;
• przekroczenie granicy;
• zakwaterowanie;
• zabezpieczenie logistyczne;
• dostawy paliwa;
• wyżywienie;
• ochronę;
• transport;
• naprawy;
• pomoc medyczną;
• magazynowanie;
• dostęp do portów i lotnisk;
• korzystanie z infrastruktury cywilnej;
• sprawne procedury celne i administracyjne.

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa wskazuje, że zobowiązania dotyczące odporności, mobilności wojskowej oraz Host Nation Support są ze sobą powiązane.

Należy więc ujawnić, w jakim stopniu Polska jest przygotowana do jednoczesnego przyjęcia dużych sił sojuszniczych i utrzymania podstawowych potrzeb własnej ludności.

Współpraca z przedsiębiorstwami

Znaczna część infrastruktury niezbędnej dla obrony państwa znajduje się w rękach przedsiębiorstw państwowych, samorządowych albo prywatnych.

Dotyczy to między innymi:

• energetyki;
• paliw;
• telekomunikacji;
• transportu;
• logistyki;
• produkcji żywności;
• farmacji;
• gospodarki wodnej;
• centrów danych;
• przemysłu chemicznego;
• produkcji części zamiennych.

Finlandia buduje system na stałej współpracy administracji z przedsiębiorstwami i organizacjami branżowymi.

Polska powinna wskazać:

• ile przedsiębiorstw uczestniczy w przygotowaniach obronnych;
• jakie sektory są objęte planowaniem;
• czy firmy posiadają obowiązkowe plany ciągłości działania;
• czy są prowadzone wspólne ćwiczenia;
• czy przedsiębiorcy otrzymują finansowanie;
• kto kontroluje wykonanie obowiązków;
• jakie są sankcje za brak przygotowania;
• czy małe i średnie przedsiębiorstwa są włączane do systemu.

Rezerwy strategiczne

Społeczeństwo powinno otrzymać ogólną informację o tym, na jaki okres państwo posiada rezerwy podstawowych dóbr.

Jawne mogą być dane zagregowane, bez wskazywania dokładnych lokalizacji.

Informacje powinny obejmować:

• paliwa;
• gaz;
• żywność;
• zboża;
• wodę;
• leki;
• materiały medyczne;
• środki ochrony indywidualnej;
• środki do uzdatniania wody;
• części zamienne;
• transformatory;
• agregaty prądotwórcze;
• urządzenia telekomunikacyjne;
• materiały budowlane;
• surowce dla przemysłu obronnego;
• komponenty do produkcji amunicji;
• zapasy na potrzeby rolnictwa.

Należy przedstawić nie tylko formalne wielkości rezerw, lecz również:

• ich przydatność;
• rotację;
• czas uruchomienia;
• możliwości transportu;
• odporność miejsc składowania;
• zależność od importu;
• krajowe zdolności odtworzenia zapasów.

Ćwiczenia i testy odporności

Plany, których się nie ćwiczy, mogą okazać się niewykonalne.

Należy ujawnić:

• ile ćwiczeń odporności cywilnej przeprowadzono w latach 2022–2026;
• jakie sektory obejmowały;
• ilu samorządów i przedsiębiorstw dotyczyły;
• jakie nieprawidłowości wykryto;
• które zalecenia wykonano;
• czy przeprowadzano testy długotrwałego braku energii;
• czy ćwiczono masowe zakłócenia łączności;
• czy sprawdzano ewakuację ludności;
• czy symulowano przyjęcie dużych sił NATO;
• czy szpitale ćwiczyły przyjęcie masowej liczby rannych;
• czy testowano utratę mostów, portów i węzłów kolejowych.

Jawność nie oznacza ujawniania tajemnic

Nie chodzi o publikowanie dokładnych lokalizacji magazynów, szczegółów planów wojskowych, tras przemieszczania wojsk ani danych, które mogłyby ułatwić przeciwnikowi atak.

Można jednak jawnie przedstawić:

• strukturę systemu;
• podział odpowiedzialności;
• cele;
• mierniki;
• ogólny poziom realizacji;
• wykryte luki;
• terminy inwestycji;
• łączne nakłady;
• liczbę ćwiczeń;
• zakres współpracy z przedsiębiorstwami;
• ogólny czas samodzielnego funkcjonowania państwa.

Finlandia pokazuje, że możliwe jest połączenie ochrony tajemnic z przejrzystą informacją o przygotowaniu państwa.

Brak informacji nie zwiększa automatycznie bezpieczeństwa. Może natomiast ukrywać zaniedbania, uniemożliwiać kontrolę parlamentarną i powodować, że przedsiębiorcy, samorządy oraz obywatele nie wiedzą, jak mają się przygotować.

Potrzeba polskiego raportu odporności

Minister obrony narodowej powinien przedstawić coroczny jawny raport dotyczący odporności państwa, opracowywany we współpracy z pozostałymi ministrami i Rządowym Centrum Bezpieczeństwa.

Raport powinien zawierać dla każdego z siedmiu wymagań NATO:

1) wskazanie organu odpowiedzialnego;
2) opis istniejących zdolności;
3) przyjęte mierniki;
4) poziom realizacji;
5) wykryte luki;
6) planowane inwestycje;
7) wysokość nakładów;
8) harmonogram usuwania braków;
9) wyniki ćwiczeń;
10) zakres udziału samorządów i przedsiębiorstw.

Polska nie może ograniczać rozumienia bezpieczeństwa do zakupu czołgów, samolotów, wyrzutni i amunicji.

Bez odpornej energetyki, transportu, rolnictwa, gospodarki wodnej, ochrony zdrowia, telekomunikacji, administracji oraz przemysłu nawet najnowocześniejsze wojsko nie będzie zdolne do długotrwałego prowadzenia obrony.

Finlandia jawnie informuje obywateli, przedsiębiorców i parlament o strukturze systemu bezpieczeństwa dostaw, współpracy z gospodarką, stosowanych instrumentach oraz powiązaniach z wymaganiami NATO.

Polacy mają prawo otrzymać podobną informację.

Jawność ogólnego stanu przygotowań nie oznacza ujawniania tajemnic wojskowych. Oznacza możliwość oceny, czy państwo rzeczywiście jest gotowe zapewnić ciągłość działania władz, ochronę ludności, utrzymanie gospodarki i wsparcie wojsk sojuszniczych.

Rząd powinien przedstawić nie ogólne zapewnienia, lecz mierzalne dane:

• na ile dni wystarczą zapasy;
• ile obiektów ma zasilanie rezerwowe;
• ile szpitali jest przygotowanych;
• ile tras może obsłużyć transport wojskowy;
• ilu przedsiębiorców uczestniczy w systemie;
• ile ćwiczeń przeprowadzono;
• jakie luki wykryto;
• kiedy zostaną usunięte.

Odporność państwa jest obowiązkiem wobec obywateli oraz zobowiązaniem sojuszniczym.

Jeżeli Polska spełnia wymagania NATO, rząd powinien to wykazać w sposób przejrzysty.

Jeżeli ich nie spełnia, społeczeństwo i parlament mają prawo wiedzieć, jakie są braki, kto za nie odpowiada oraz kiedy zostaną usunięte.

W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na każde z poniższych pytań:

1. W jaki sposób Polska realizuje zobowiązania wynikające z art. 3 Traktatu Północnoatlantyckiego w zakresie indywidualnej i zbiorowej zdolności do przeciwstawienia się atakowi?
2. Który organ administracji rządowej odpowiada za całościową koordynację realizacji siedmiu bazowych wymagań odporności NATO?
3. Jakie zadania w tym zakresie wykonuje minister obrony narodowej, a jakie pozostali ministrowie i Rządowe Centrum Bezpieczeństwa?
4. Czy Polska podlega okresowym ocenom NATO dotyczącym realizacji siedmiu bazowych wymagań odporności?
5. Kiedy przeprowadzono ostatnią taką ocenę?
6. Jakie ogólne wnioski i zalecenia NATO przekazało Polsce?
7. Które zalecenia zostały wykonane, które są w trakcie realizacji, a które pozostają niewykonane?
8. Czy rząd posiada jeden aktualny dokument przedstawiający stan realizacji wszystkich siedmiu wymagań NATO?
9. Czy dokument ten jest jawny? Jeżeli nie, dlaczego nie przygotowano jego jawnej wersji?
10. Jak Polska zapewnia ciągłość działania najwyższych władz państwowych, administracji centralnej, wojewodów i samorządów podczas wojny?
11. Ile zapasowych stanowisk kierowania posiada administracja państwowa i ile z nich poddano ćwiczeniom w latach 2022–2026?
12. Czy wszystkie ministerstwa, urzędy wojewódzkie i jednostki samorządu terytorialnego mają aktualne plany ciągłości działania?
13. Jak często te plany są kontrolowane i ćwiczone?
14. Jak długo najważniejsze instytucje państwa mogą działać bez zewnętrznych dostaw energii, paliwa, wody i łączności?
15. Na jaki okres wystarczają polskie zapasy paliw płynnych przy uwzględnieniu jednoczesnych potrzeb ludności, gospodarki, służb i wojska?
16. Jaka część obowiązkowych i strategicznych zapasów paliw znajduje się fizycznie na terytorium Polski?
17. Czy przeprowadzono analizę odporności magazynów paliw i infrastruktury energetycznej na ataki rakietowe, sabotaż i cyberataki?
18. Jakie zapasowe zdolności przesyłania energii i paliw posiada Polska w przypadku zniszczenia najważniejszych węzłów?
19. Ile szpitali, wodociągów, centrów danych, obiektów administracji i węzłów łączności posiada zapasowe zasilanie umożliwiające działanie przez co najmniej 72 godziny, 7 dni i 14 dni?
20. Czy Polska posiada aktualny plan masowej ewakuacji ludności z terenów objętych działaniami wojennymi?
21. Ile osób można przemieścić i zakwaterować w ciągu 24 godzin, 72 godzin oraz siedmiu dni?
22. Czy te plany uwzględniają jednoczesne przemieszczanie ludności cywilnej i wojsk sojuszniczych?
23. Kiedy ostatnio przeprowadzono ćwiczenia masowej ewakuacji z udziałem samorządów?
24. Jaką rolę w systemie odporności NATO pełnią polskie gospodarstwa rolne, przedsiębiorstwa spożywcze i podmioty gospodarki wodnej?
25. Czy istnieje krajowy plan ciągłości produkcji i dystrybucji żywności podczas wojny?
26. Na jaki okres wystarczają strategiczne rezerwy żywności i zbóż?
27. Czy rezerwy uwzględniają materiał siewny, nawozy, pasze, leki weterynaryjne, paliwo rolnicze i części zamienne?
28. Czy Ministerstwo Obrony Narodowej ocenia odporność krajowego rolnictwa jako element zdolności obronnej państwa?
29. Ile systemów wodociągowych posiada zapasowe źródła energii i alternatywne ujęcia wody?
30. Czy Polska posiada rezerwy środków chemicznych i urządzeń niezbędnych do uzdatniania wody?
31. Ile szpitali jest przygotowanych do przyjęcia masowej liczby rannych w wyniku działań wojennych?
32. Na jaki okres wystarczają krajowe rezerwy leków, krwi, materiałów opatrunkowych i sprzętu medycznego?
33. Czy istnieje system szybkiego zwiększenia liczby łóżek i personelu medycznego?
34. Czy cywilne szpitale uczestniczą w regularnych ćwiczeniach z Siłami Zbrojnymi i wojskami NATO?
35. Jakie zdolności medycznej ewakuacji kolejowej, drogowej i lotniczej posiada Polska?
36. Czy państwo posiada rezerwowy system łączności dla władz centralnych, wojewodów, samorządów i służb?
37. Jak długo ten system może działać bez sieci energetycznej i publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej?
38. Czy operatorzy telekomunikacyjni mają prawny obowiązek utrzymywania zapasów sprzętu, części, paliwa oraz alternatywnych tras transmisji?
39. Ile testów odporności systemów telekomunikacyjnych i informatycznych przeprowadzono w latach 2022–2026?
40. Jakie najważniejsze luki wykazały te testy?
41. Czy wszystkie najważniejsze mosty, tunele, porty, lotniska i linie kolejowe zostały ocenione pod kątem potrzeb transportu ciężkiego sprzętu wojskowego?
42. Ile mostów na głównych kierunkach przemieszczania wojsk nie spełnia wymaganych parametrów nośności?
43. Ile alternatywnych tras istnieje na wypadek zniszczenia głównych węzłów transportowych?
44. Jakie są polskie zdolności szybkiej odbudowy mostów, torów, lotnisk i dróg?
45. Ile platform kolejowych zdolnych do transportu ciężkiego sprzętu wojskowego pozostaje dostępnych w Polsce?
46. Czy ich liczba spełnia wymagania planów NATO?
47. Ile portów i lotnisk może równocześnie obsługiwać duże transporty wojsk sojuszniczych?
48. Czy Polska jest zdolna przyjąć, przemieścić, zakwaterować i zaopatrywać duże zgrupowania wojsk NATO bez ograniczenia podstawowych dostaw dla ludności?
49. Jakie są obecnie główne braki polskiego systemu Host Nation Support?
50. Jakie inwestycje są realizowane w celu usunięcia tych braków?
51. Ile przedsiębiorstw państwowych, samorządowych i prywatnych jest formalnie włączonych do systemu przygotowań obronnych?
52. Czy przedsiębiorstwa infrastruktury krytycznej mają obowiązek sporządzania planów ciągłości działania zgodnych z wymaganiami NATO?
53. Kto kontroluje jakość tych planów?
54. Ile wspólnych ćwiczeń administracji, wojska, samorządów i przedsiębiorstw przeprowadzono w latach 2022–2026?
55. Czy Polska posiada instytucję odpowiadającą zakresem działania fińskiej National Emergency Supply Agency?
56. Jeżeli nie, czy rząd rozważa utworzenie krajowej agencji bezpieczeństwa dostaw i odporności gospodarczej?
57. Czy Polska posiada stałego eksperta do spraw bezpieczeństwa dostaw i odporności cywilnej w Stałym Przedstawicielstwie RP przy NATO, analogicznie do rozwiązania fińskiego?
58. Jeżeli tak, jakie są jego zadania i jakiej instytucji podlega?
59. Jeżeli nie, dlaczego nie wprowadzono takiego rozwiązania?
60. Jakie strategiczne zapasy są utrzymywane na potrzeby obrony ludności, gospodarki i wojsk?
61. Czy rząd może podać zagregowane dane określające, na ile dni wystarczają poszczególne kategorie zapasów?
62. Jak często zapasy są kontrolowane i rotowane?
63. Ile przypadków przeterminowania, nieprzydatności albo braku możliwości szybkiego wydania rezerw stwierdzono od 2020 r.?
64. Ile ćwiczeń obejmujących wszystkie siedem wymagań odporności NATO przeprowadzono w Polsce od 2016 r.?
65. Jakie były wyniki ostatniego kompleksowego ćwiczenia odporności państwa?
66. Jakie wnioski pozostały niewykonane?
67. Czy Polska przeprowadziła symulację jednoczesnego wystąpienia:
• ataków na infrastrukturę energetyczną;
• przerwania dostaw paliw;
• cyberataku;
• masowego napływu rannych;
• ewakuacji ludności;
• przemieszczania wojsk NATO?
68. Jaka część wydatków obronnych Polski jest przeznaczana na odporność cywilną, mobilność wojskową, ochronę infrastruktury, zapasy i Host Nation Support?
69. Czy wydatki ponoszone przez inne resorty na realizację wymagań odporności NATO są ujmowane w jednym zestawieniu?
70. Jakie łączne nakłady przeznaczono na ten cel w latach 2022–2026?
71. Czy minister obrony narodowej przygotuje coroczny jawny raport o realizacji siedmiu bazowych wymagań odporności NATO?
72. Czy raport będzie wskazywał mierniki, poziom realizacji, luki, nakłady i harmonogram działań naprawczych?
73. Czy część szczegółowa raportu będzie przekazywana sejmowym Komisjom Obrony Narodowej oraz Administracji i Spraw Wewnętrznych?
74. Czy minister zobowiąże się do przedstawienia pierwszego takiego raportu jeszcze w 2026 r.?
75. Dlaczego Polska nie przedstawia obywatelom systemu bezpieczeństwa dostaw i odporności państwa w sposób równie przejrzysty jak Finlandia?