Interpelacja w sprawie zasad poboru opłaty targowej na terenie prywatnych targowisk oraz ram współpracy organów administracji publicznej z przedsiębiorcami

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się z interpelacją dotyczącą praktyki interpretacyjnej i operacyjnej stosowanej przez niektóre jednostki samorządu terytorialnego w obszarze poboru opłaty targowej na terenie nieruchomości będących własnością podmiotów prywatnych.

Do mojego biura poselskiego zwrócił się przedsiębiorca prowadzący prywatne targowisko. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że pomimo wyznaczenia przez właściwą gminę inkasenta odpowiedzialnego za pobór opłaty targowej organ podatkowy zwraca się do właściciela terenu z wnioskami o przekazywanie szczegółowych danych dotyczących jego kontrahentów oraz najemców poszczególnych stanowisk, wskazując jednocześnie na formalną możliwość nałożenia kary porządkowej w przypadku nieprzedstawienia tych informacji.

Sytuacja ta motywuje do dyskusji nad precyzyjnym określeniem granic obowiązków informacyjnych nakładanych na przedsiębiorców oraz optymalnym podziałem zadań związanych z realizacją poboru danin publicznych.

Właściciele prywatnych obiektów handlowych ponoszą pełne koszty bieżącego utrzymania infrastruktury, dbają o bezpieczeństwo użytkowników, a także regularnie odprowadzają na rzecz budżetów lokalnych podatek od nieruchomości. W tym kontekście kluczowe staje się jednoznaczne rozstrzygnięcie, w jakim zakresie ciężar identyfikacji podatników opłaty targowej powinien spoczywać na organach administracji i powołanych przez nie inkasentach, a w jakim na podmiotach prywatnych.

Zagadnienie to wpisuje się w szerszy postulat budowania partnerskich i przewidywalnych relacji między administracją skarbową a rynkiem, ze szczególnym uwzględnieniem zasady proporcjonalności obciążeń administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Jak Ministerstwo Finansów ocenia zakres i granice obowiązków informacyjnych przedsiębiorców (właścicieli terenów) wobec organów realizujących pobór opłaty targowej?
2. Czy w ocenie resortu stosowanie środków przewidzianych w art. 262 Ordynacji podatkowej w opisanych okolicznościach koresponduje z zasadą proporcjonalności oraz zaufania obywatela do organów państwa?
3. Czy Ministerstwo Finansów analizowało dotychczas wpływ obowiązujących regulacji dotyczących opłaty targowej na kondycję ekonomiczną prywatnych targowisk oraz na relacje na linii przedsiębiorca – lokalna administracja publiczna?
4. Czy resort dysponuje analizami dotyczącymi efektywności poboru opłaty targowej obejmującymi zestawienie kosztów związanych z jej administracją i poborem z rzeczywistymi dochodami uzyskiwanymi z tego tytułu przez jednostki samorządu terytorialnego?
5. Czy rozważane jest doprecyzowanie przepisów w celu jednoznacznego określenia obowiązków współdziałania przedsiębiorców z organami podatkowymi, co pozwoliłoby uniknąć wątpliwości interpretacyjnych na poziomie lokalnym?
6. Czy prowadzone są prace legislacyjne zmierzające do dostosowania konstrukcji opłaty targowej (uregulowanej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych) do specyfiki rynkowej prywatnych targowisk? Czy resort dostrzega potrzebę weryfikacji wysokości stawki maksymalnej opłaty (która w 2026 r. wynosi 1176,67 zł dziennie) pod kątem jej wpływu na konkurencyjność mniejszych, lokalnych podmiotów handlowych?
7. Czy Ministerstwo Finansów posiada dane określające, jaki odsetek gmin w Polsce zdecydował się na rezygnację z poboru tej fakultatywnej opłaty i czy badano przełożenie takich decyzji na dynamikę rozwoju lokalnej przedsiębiorczości?

Przedstawione zagadnienie wskazuje na istotną potrzebę doprecyzowania zasad współpracy i komunikacji pomiędzy administracją publiczną a środowiskiem biznesowym. Jasne wyznaczenie granic odpowiedzialności i obowiązków ułatwi pracę organom samorządowym, a przedsiębiorcom zapewni niezbędną stabilność prawną.

Wierzę, że merytoryczna dyskusja nad optymalizacją funkcjonowania opłaty targowej – zwłaszcza w kontekście podmiotów równolegle opłacających podatek od nieruchomości – przyczyni się do wypracowania rozwiązań korzystnych dla obu stron.

Z poważaniem