Interpelacja w sprawie art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym

Szanowna Pani Minister!

W odpowiedzi na wystosowaną przeze mnie interpelację nr 15546 w sprawie przeglądu stosowania przepisów ustawy o świadczeniu wspierającym, standardów, o których mowa w art. 4b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przepisów wydanych na podstawie art. 6b ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz procedur postępowania w sprawach dotyczących ustalania poziomu potrzeby wsparcia poinformowano mnie, iż:

„Obecnie w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej trwają prace nad konkretnymi zmianami dotyczącymi ustalania poziomu potrzeby wsparcia oraz ustalania prawa do świadczenia wspierającego. Nie zakłada się jednak zmiany art. 5 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym świadczenie wspierające nie przysługuje, jeżeli osoba z niepełnosprawnością została umieszczona w domu pomocy społecznej, w rodzinnym domu pomocy, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej, a także jeżeli osoba z niepełnosprawnością została umieszczona w zakładzie karnym, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym albo schronisku dla nieletnich.

Należy mieć na uwadze, że jednym z celów wprowadzenia świadczenia wspierającego było wsparcie osób z niepełnosprawnościami w organizacji opieki w warunkach domowych, w środowisku lokalnym, dlatego umieszczenie osoby z niepełnosprawnościami w domu pomocy społecznej tego celu nie realizuje.”

W małych gminach istnieje jednak duży i realny problem z zapewnieniem całodobowej opieki seniorom z niepełnosprawnościami w warunkach domowych. O ile w większych miastach łatwiej jest znaleźć opiekuna, który będzie sprawował całodobowe wsparcie, o tyle w mniejszych miejscowościach i na wsiach to wyzwanie, które często kończy się niepowodzeniem. Wówczas bliscy tych osób, mimo chęci i starań, nie mogą wpisać swoich działań w ramy promowanej przez ministerstwo deinstytucjonalizacji i są skazani na umieszczenie osoby z niepełnosprawnością w placówce zapewniającej jej całodobową opiekę, pokrywaną w całości przez pensjonariusza lub jego bliskich, a nie z gminy, wobec czego nie ma tu mowy o podwójnym finansowaniu.

Podkreślam, że w wielu przypadkach, w licznych miejscach, które stanowią białe plamy, jeśli chodzi zapewnienie opieki zarówno z gminy, jak i prywatnej, jest to jedyne wyjście i nie ma dla niego alternatywy. Dlatego po otrzymaniu przedmiotowej odpowiedzi z ministerstwa każdego dnia zgłaszają się do mnie osoby, które proszą mnie o dalsze interwencje w tak ważnej dla nich sprawie.

Mając na uwadze powyższe uprzejmie proszę Panią Minister o wskazanie:

Czy ministerstwo może poddać ponownej analizie zapisy art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, tak by umożliwić pobieranie świadczenia wspierającego osobie z niepełnosprawnością przebywającej w placówce zapewniającej całodobową opiekę, która nie pozyskuje środków publicznych i nie otrzymuje dopłaty z gminy?

Z wyrazami szacunku

Posłanka Katarzyna Osos