Interpelacja w sprawie zwiększenia dostępności świadczeń realizowanych w ramach programu "Kompleksowego leczenia ran przewlekłych" (KLRP-2)

Szanowna Pani Minister!

Do mojego biura poselskiego wpłynął apel przedstawicieli jednostek realizujących świadczenia w ramach programu „Kompleksowego leczenia ran przewlekłych” (KLRP-2) dotyczący pogarszającej się dostępności leczenia pacjentów z ranami trudno gojącymi się oraz niewystarczającego finansowania programu.

Z przekazanych informacji wynika, że obecny model organizacyjny i finansowy nie pozwala na pełne wykorzystanie potencjału programu. W konsekwencji wielu pacjentów przez długi czas oczekuje na specjalistyczne świadczenia, co prowadzi do pogorszenia się ich stanu zdrowia, wydłużenia hospitalizacji, wzrostu kosztów leczenia oraz zwiększonego ryzyka amputacji.

Podmioty realizujące program wskazują, że leczenie ran przewlekłych wymaga długotrwałego, kompleksowego i wielospecjalistycznego podejścia, a jego skuteczność jest uzależniona nie tylko od zastosowanych procedur medycznych, lecz także od właściwego zarządzania procesem terapeutycznym oraz zapewnienia odpowiedniej ciągłości opieki.

Podmioty zwracają uwagę, że nadrzędnym celem programu KLRP-2 było stopniowe przenoszenie leczenia pacjentów z lecznictwa szpitalnego do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej i środowiskowej, co pozwala ograniczać koszty systemowe, zwiększać dostępność świadczeń oraz poprawiać jakość życia pacjentów.

W związku z powyższym, na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, w imieniu interweniujących zwracam się do Pani Minister z uprzejmą prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

1. Jak Ministerstwo Zdrowia ocenia funkcjonowanie programu „Kompleksowego leczenia ran przewlekłych” (KLRP-2)?
2. Czy Ministerstwo Zdrowia prowadziło analizy dotyczące skuteczności klinicznej i ekonomicznej programu KLRP-2?
3. Jakie działania zostały podjęte od 2022 r. w celu zwiększenia dostępności świadczeń dla pacjentów z ranami przewlekłymi?
4. Czy planowane jest zwiększenie środków finansowych przeznaczonych na realizację programu KLRP-2 w roku 2026 oraz w kolejnych latach?
5. Czy Ministerstwo Zdrowia posiada dane dotyczące liczby amputacji, hospitalizacji oraz kosztów leczenia pacjentów z ranami przewlekłymi i wpływu programu KLRP-2 na ograniczenie tych zjawisk?
6. Czy do Ministerstwa Zdrowia wpłynęły propozycje zmian organizacyjnych opracowane przez jednostki referencyjne programu? Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec przedstawionych propozycji?
7. Czy ministerstwo planuje nowelizację przepisów regulujących funkcjonowanie programu KLRP-2, w szczególności w zakresie organizacji świadczeń, kwalifikacji pacjentów oraz zasad współpracy jednostek referencyjnych z partnerami programu?
8. Czy rozważane jest stworzenie ogólnopolskiego modelu koordynowanej opieki nad pacjentami z ranami trudno gojącymi się?
9. Jakie działania zamierza podjąć Ministerstwo Zdrowia w celu ograniczenia liczby amputacji będących następstwem niewłaściwie lub zbyt późno leczonych ran przewlekłych?

Problem leczenia ran trudno gojących się dotyczy tysięcy pacjentów w całej Polsce i generuje znaczące koszty dla systemu ochrony zdrowia. Wdrożenie skutecznych rozwiązań organizacyjnych oraz zapewnienie odpowiedniego poziomu finansowania może przyczynić się zarówno do poprawy jakości życia chorych, jak i do ograniczenia wydatków publicznych związanych z długotrwałymi hospitalizacjami i leczeniem powikłań.

Zwracam się zatem z uprzejmą prośbą o przedstawienie stanowiska Ministerstwa Zdrowia w tym ważnym dla pacjentów, jak i jednostek leczniczych zakresie.

Z wyrazami szacunku

Ewa Kołodziej
Poseł na Sejm RP