Interpelacja w sprawie organizacji nauczania religii buddyjskiej w polskich szkołach

Szanowna Pani Minister,

polskie prawo (Konstytucja i ustawa o systemie oświaty) gwarantuje nauczanie religii w szkołach i zajęcia takie mogą być organizowane przez przedstawicieli każdego zarejestrowanego w Polsce Kościoła i związku wyznaniowego. Tło towarzyszące realizacji tego prawa budzi czasem wątpliwości wyborców, z czym spotkałem się przy okazji podpisania przez Ministerstwo Edukacji Narodowej porozumienia z Polską Unią Buddyjską w sprawie przygotowania nauczycieli religii buddyjskiej oraz planów organizowania nauczania tej religii w polskich szkołach.

Zestawienie sprawności dojścia do porozumienia obu stron wspomnianej umowy z ograniczeniem obecności religii katolickiej w szkołach publicznych niepokoi tę część społeczeństwa, która oczekuje aktywnej roli państwa w wychowaniu i kształtowaniu tożsamości kulturowej młodego pokolenia. Moda na duchowość wschodnią wśród celebrytów, tak często obsadzanych medialnie w roli autorytetów dla młodzieży, łączy się z popularyzacją złudzeń o możliwości łączenia buddyzmu z innymi światopoglądami, w tym także z chrześcijaństwem. Tradycja buddyjska deklaruje pluralizm, co w efekcie prowadzi do traktowania lekcji tej religii jako religioznawczych, czyli mających charakter hobbystyczny, a nie wartościujący.

W wypadku młodych osób, które dopiero szukają swojej drogi i nie potrafią nabrać dystansu do praktyk i wierzeń diametralnie odmiennych od tradycji europejskiej, rodzi to niebezpieczne złudzenia. Łatwiej wówczas o pochopne decyzje życiowe, stojące w opozycji do planów wychowawczych rodziców oraz tych elementów programu nauczania, których zdaniem jest krzewienie polskiej kultury, fundamentów cywilizacji łacińskiej i tradycji chrześcijańskiej.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1. Kto był inicjatorem zawarcia porozumienia między MEN a Polską Unią Buddyjską oraz od kiedy prowadzone były rozmowy w tej sprawie?
2. Kto przygotowuje podstawę programową nauczania religii buddyjskiej i kto będzie odpowiadał za jej nadzór merytoryczny?
3. Czy MEN analizowało potencjalne skutki wychowawcze i społeczne nauczania religii buddyjskiej w szkołach publicznych, konsultując to z ekspertami pedagogiki, psychologii rozwojowej, religioznawstwa oraz wychowania dzieci i młodzieży?
4. Ilu uczniów według szacunków MEN mogłoby potencjalnie uczestniczyć w zajęciach nauczających religii buddyjskiej?
5. Czy MEN planuje rozszerzyć współpracę z innymi związkami wyznaniowymi spoza tradycji chrześcijańskiej i czy dostrzega możliwy konflikt aksjologii spoza europejskiego kręgu kulturowego z chrześcijańskimi wartościami stanowiącymi historyczny fundament polskiego systemu edukacji i kultury?

Z poważaniem

dr Tomasz Rzymkowski