Interpelacja w sprawie sytuacji w obszarze opieki diabetologicznej w Polsce

Na podstawie art. 192 Regulaminu Sejmu RP zwracam się z interpelacją poselską w sprawie sytuacji w obszarze opieki diabetologicznej w Polsce, sygnalizowanej przez środowisko specjalistów, w tym konsultanta krajowego i konsultantów wojewódzkich w dziedzinie diabetologii oraz przedstawicieli Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

Z przekazywanych informacji wynika, że obecny system finansowania świadczeń diabetologicznych nie odpowiada rzeczywistemu poziomowi skomplikowania oraz czasochłonności udzielanych świadczeń. Współczesna diabetologia opiera się na zaawansowanych technologiach oraz indywidualizacji leczenia, co wymaga znacznie większego zaangażowania personelu medycznego. Jednocześnie chorzy na cukrzycę nadal doświadczają istotnie krótszej długości życia w porównaniu z populacją ogólną.

Istotnym problemem pozostaje również brak odpowiedniego wsparcia kadrowego, w szczególności w zakresie edukatorów diabetologicznych oraz dietetyków, co dodatkowo wydłuża czas wizyt lekarskich. Szczególnie wymagające są przypadki pacjentów z powikłaniami, takimi jak zespół stopy cukrzycowej, pacjentów korzystających z pomp insulinowych, kobiet w ciąży czy osób z chorobami współistniejącymi, w tym niewydolnością nerek.

Niepokojące są także dane wskazujące na pogarszającą się kondycję finansową poradni i oddziałów diabetologicznych finansowanych ze środków publicznych. Coraz więcej placówek decyduje się na rezygnację z kontraktów z Narodowym Funduszem Zdrowia, co skutkuje ograniczeniem dostępności świadczeń w ramach systemu publicznego. W konsekwencji obserwuje się spadek liczby porad ambulatoryjnych przy jednoczesnym wzroście liczby hospitalizacji z powodu ostrych powikłań cukrzycy, w tym kwasicy. Zjawisko to generuje nie tylko poważne zagrożenia zdrowotne dla pacjentów, ale również znacząco wyższe koszty dla systemu ochrony zdrowia.

Dodatkowym problemem jest narastające przeciążenie i wypalenie zawodowe personelu medycznego, co przekłada się na odpływ specjalistów oraz ograniczanie działalności publicznych placówek, szczególnie poza dużymi ośrodkami miejskimi.

W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o odpowiedź na następujące pytania:

1. Czy Ministerstwo Zdrowia prowadzi analizy dotyczące wpływu obecnego modelu finansowania świadczeń diabetologicznych na dostępność leczenia oraz liczbę hospitalizacji?
2. Czy planowane są zmiany w zakresie wyceny świadczeń diabetologicznych, uwzględniające ich rzeczywistą złożoność oraz czasochłonność?
3. Jakie działania systemowe są rozważane w celu poprawy dostępności opieki diabetologicznej w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia?
4. Jakie kroki zostaną podjęte w celu ograniczenia liczby hospitalizacji wynikających z powikłań cukrzycy?

Z uwagi na skalę problemu oraz jego konsekwencje zdrowotne i ekonomiczne, konieczne wydaje się podjęcie pilnych działań systemowych. Specjaliści sygnalizujący problem, w tym konsultant krajowy, konsultanci wojewódzcy w dziedzinie diabetologii oraz przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego deklarują gotowość do współpracy przy wypracowywaniu rozwiązań, które mogą przyczynić się do poprawy jakości i efektywności opieki diabetologicznej w Polsce.

Z wyrazami szacunku

Ewa Kołodziej
Poseł na Sejm RP