Interpelacja w sprawie katastrofalnej sytuacji bezdomnych zwierząt w Polsce oraz konieczności podjęcia natychmiastowych kroków legislacyjnych poprzez poparcie poselskiego projektu ustawy o zapobieganiu bezdomności psów i kotów (druk nr 836)

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się do Pana w poczuciu najwyższej wagi i moralnego obowiązku, niosąc głos tych, którzy każdego dnia na własnych barkach dźwigają ciężar systemowej niewydolności państwa – polskich wolontariuszy i opiekunów zwierząt. Informacje, które docierają do mojego biura poselskiego, w tym dramatyczne relacje z regionu zamojskiego, malują obraz rzeczywistości, która jest hańbą dla cywilizowanego kraju w XXI wieku.

To nie jest tylko kwestia statystyk. To krzyk rozpaczy płynący z polskich wsi, rowów melioracyjnych i lasów. To opowieść o patoschroniskach, w których zwierzęta cierpią za publiczne pieniądze, oraz o tysiącach ludzi dobrej woli, którzy – tak jak wolontariuszka z Zamościa, która zainspirowała to wystąpienie – nie mogą już znieść widoku niekończącego się pasma udręki.

Obraz polskiej bezradności i okrucieństwa

Codzienność wolontariuszy to walka z nawałem próśb i zbieranie owoców ludzkiego bestialstwa.

Mamy do czynienia z permanentnym, niekontrolowanym rozmnażaniem zwierząt, które skutkuje horrorem:

• W miejscowości Zrąb (gm. Skierbieszów) psy biegają samopas, bo schronisko w Zamościu nie ma już miejsc. Gminy są bezradne, a jedyny ratunek to prywatna inicjatywa obywatelek, które z własnych środków dowożą karmę i organizują transporty do lecznic.
• Wstrząsający przypadek suczki przywiązanej do kołka w jednej z wsi – zwierzę, pozbawione jakiegokolwiek schronienia, kopało jamę w ziemi, by urodzić młode. Jej szczenięta zamarzły. To jest obraz „opieki” nad zwierzętami w Polsce.
• Los Lesia – szczeniaka porzuconego w lesie pod Wyszkowem, który z głodu żywił się zwłokami lisa zabitego przez samochód. Obraz pięciomiesięcznego szczeniaka próbującego zawlec truchło do lasu w obawie przed utratą jedynego źródła pożywienia powinien stać się symbolem porażki dotychczasowej polityki ochrony zwierząt.

Legislacyjna fikcja kontra realne rozwiązania

Obecnie procedowane projekty, w tym tzw. projekt KROPiK, skupiający się wyłącznie na czipowaniu, są w ocenie społecznej i merytorycznej jedynie półśrodkiem, który nie uderza w przyczynę problemu. Czip nie zapobiega rozrodowi. Tylko powszechna, obowiązkowa kastracja i sterylizacja są w stanie zatrzymać tę spiralę śmierci.

Z najwyższym oburzeniem przyjmuję relacje wolontariuszy dotyczące wypowiedzi osób mieniących się specjalistami, które podczas prac Komisji Nadzwyczajnej do spraw ochrony zwierząt podważają zasadność kastracji. Takie opinie są drastycznym oderwaniem od rzeczywistości, w której wolontariusze muszą wybierać, któremu zwierzęciu pomóc, bo „miejsca nie ma”, a „pieniądze się skończyły”.

Nie sposób pominąć wstrząsającego aspektu ekonomicznego, który czyni obecną sytuację wręcz absurdalną. Polska od lat finansuje studnię bez dna. Wydajemy miliony złotych z podatków obywateli na tzw. wyłapywanie i utrzymywanie zwierząt w systemie, który nie działa, bo nie dotyka przyczyny problemu. To czyste marnotrawstwo publicznych pieniędzy na finansowanie cierpienia.

Z merytorycznych szacunków wynika, że kwota 200 000 000 zł – stanowiąca ułamek wydatków budżetowych – pozwoliłaby na sfinansowanie kastracji i sterylizacji nawet 660 000 psów i kotów. To ponad pół miliona istnień, które nie przyjdą na świat tylko po to, by zamarzać w jamach, umierać z głodu w lasach czy wegetować w patoschroniskach. Zainwestowanie tych środków w realną profilaktykę to nie tylko odruch serca, ale przede wszystkim twarda konieczność ekonomiczna pozwalająca przerwać spiralę bezdomności zwierząt w Polsce. Każda złotówka wydana na kastrację to oszczędność dziesiątek złotych, które dziś bezmyślnie spalamy w systemie, który zamiast rozwiązywać problem bezdomności, jedynie go konserwuje i napędza.

Polska nie może dłużej być krajem, w którym dusze ludzi dobrej woli „krzyczą wewnątrz”, bo system pozwala na takie okrucieństwo. Czas na odważne, merytoryczne i systemowe zmiany. Czas na poparcie druku nr 836.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1. Czy Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi poprze poselski projekt ustawy o zapobieganiu bezdomności psów i kotów (druk nr 836), który jako jedyny wprowadza realne mechanizmy ograniczania populacji zwierząt niechcianych?
2. W jaki sposób ministerstwo zamierza wesprzeć gminy, takie jak wspomniany Skierbieszów, które nie radzą sobie z narastającą liczbą bezdomnych zwierząt i brakiem miejsc w placówkach opiekuńczych?
3. Czy resort planuje wprowadzenie ogólnopolskiego programu dofinansowania kastracji i sterylizacji zwierząt właścicielskich oraz wolno żyjących jako jedynej skutecznej metody walki z bezdomnością?
4. Czy resort dysponuje analizą porównawczą kosztów, jakie państwo i samorządy ponoszą rocznie na doraźne i nieskuteczne utrzymywanie zwierząt w schroniskach, w zestawieniu z kosztami jednorazowego, ogólnopolskiego programu masowej kastracji (szacowanego na ok. 200 mln zł), który w perspektywie kilku lat doprowadziłby do radykalnego spadku populacji zwierząt bezdomnych i realnych oszczędności w budżetach gmin?