Interpelacja w sprawie rozszerzenia refundacji systemów ciągłego monitorowania glikemii

Szanowna Pani Minister,

problem ograniczonego dostępu do refundowanych systemów ciągłego monitorowania glikemii (CGM) dla osób z cukrzycą typu 2 wymagających insulinoterapii jest znaczącym utrudnieniem dla tychże pacjentów. Obowiązujące kryteria kwalifikacji nie obejmują pacjentów leczonych 1–2 wstrzyknięciami insuliny dziennie, mimo że pozostają oni w grupie zwiększonego ryzyka powikłań oraz wymagają systematycznej kontroli metabolicznej.

Pacjenci podnoszą, że różnicowanie dostępu do technologii wyłącznie na podstawie schematu insulinoterapii prowadzi do nierównego traktowania osób o porównywalnym profilu klinicznym i podobnym ryzyku zdrowotnym.

Jednocześnie aktualne dane naukowe wskazują, że stosowanie CGM u osób z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną, również w schematach obejmujących insulinę bazalną, wiąże się z:

• istotnym obniżeniem stężenia HbA1c,
• zwiększeniem czasu w zakresie docelowym (Time in Range),
• redukcją epizodów hipoglikemii, w tym nieuświadomionych, redukcją hospitalizacji,
• ograniczeniem zmienności glikemii.

Randomizowane badania kliniczne oraz metaanalizy potwierdzają kliniczne korzyści także w populacji pacjentów stosujących insulinę w mniej intensywnych schematach. Aktualne rekomendacje międzynarodowych towarzystw naukowych (ADA, EASD) jak również Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego wskazują na zasadność stosowania CGM u osób leczonych insuliną, bez zawężania wskazań wyłącznie do intensywnej insulinoterapii.

Należy podkreślić, że postulat rozszerzenia dostępu do CGM dla pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną nie jest stanowiskiem wyłącznie środowiska diabetologicznego. Poparcie dla takiego rozwiązania wyrażają również przedstawiciele innych specjalności klinicznych, w szczególności kardiologii, medycyny rodzinnej, geriatrii, nefrologii oraz obesitologii.

Stabilniejsza kontrola glikemii zmniejsza ryzyko nagłych epizodów hipoglikemii w pracy, poprawia bezpieczeństwo wykonywania obowiązków oraz ogranicza absencję chorobową. Dla wielu osób dostęp do CGM oznacza realną możliwość utrzymania aktywności zawodowej i uniknięcia przedwczesnej dezaktywizacji.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

1. Jakie przesłanki kliniczne i systemowe uzasadniają utrzymanie obecnych ograniczeń w dostępie do refundowanych systemów CGM?

2. Czy trwają prace nad rozszerzeniem refundacji CGM dla pacjentów z cukrzycą typu 2 wymagających insulinoterapii?