Interpelacja w sprawie obowiązku osobistego składania wniosków o wydanie karty parkingowej przez osoby z niepełnosprawnościami

Na podstawie art. 191 Regulaminu Sejmu RP zwracam się z interpelacją w sprawie praktyki wymagającej osobistego stawiennictwa osoby z niepełnosprawnością przy składaniu wniosku o wydanie karty parkingowej – także w sytuacjach, w których stan zdrowia czyni to szczególnie uciążliwym lub wręcz nieracjonalnym.

Do biura poselskiego w Bydgoszczy zwróciła się Pani Anna, która w ostatnich dniach towarzyszyła swojemu niepełnosprawnemu teściowi podczas posiedzenia komisji w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Teść Pani Anny jest osobą po przebytym udarze, z istotnymi problemami w poruszaniu się. Samo przybycie na komisję lekarską było dla niego bardzo męczące i wyczerpujące.

Jak poinformowano rodzinę, aby złożyć wniosek o przyznanie karty parkingowej, teść Pani Anny będzie musiał ponownie osobiście stawić się w urzędzie. W ich przypadku – gdy teść ledwo się porusza, wymaga stałej pomocy i nie jest w stanie samodzielnie pisać – jest to praktyka niezrozumiała i nadmiernie obciążająca.

Urzędnik wskazał jednocześnie, że obowiązek ten wynika wprost z przepisów.

Podstawa prawna obowiązku osobistego złożenia wniosku

Obowiązek osobistego składania wniosku wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych, który stanowi, że: „osoba niepełnosprawna składa wniosek osobiście”, z wyjątkiem ściśle określonych przypadków (m.in. osoby małoletniej oraz osoby ubezwłasnowolnionej – § 2 ust. 3 pkt 1-3).

Dodatkowo, wniosek ma być podpisany w obecności przewodniczącego zespołu lub osoby upoważnionej (§ 3 ust. 1). Co istotne, nawet w razie braku możliwości złożenia podpisu przewidziano jedynie adnotację o braku możliwości podpisu (§ 3 ust. 3), ale nie zniesiono obowiązku osobistego złożenia wniosku.

Pytania do Pani Ministry:

1. Czy do ministerstwa docierają informacje, że obowiązek osobistego złożenia wniosku o kartę parkingową (zwłaszcza po niedawnym badaniu komisji) może prowadzić do nadmiernego obciążenia osób z poważnymi ograniczeniami mobilności (np. po udarach, z chorobami neurologicznymi, w trakcie rehabilitacji)?

2. Jakie były przesłanki wprowadzenia i utrzymywania wymogu osobistego złożenia wniosku w § 2 ust. 3 rozporządzenia – w szczególności w sytuacji, gdy autentyczność danych można weryfikować innymi metodami (np. pełnomocnictwo, weryfikacja dokumentów)?

3. Czy ministerstwo analizowało możliwość wprowadzenia pełnomocnika (na wzór odbioru karty przez osobę upoważnioną) także na etapie złożenia wniosku, co ograniczyłoby konieczność dodatkowych wizyt w urzędzie dla osób o znacznie ograniczonej mobilności? (Obecnie wyjątki nie obejmują takich przypadków jak opisany – § 2 ust. 3 pkt 1-3).

4. Czy rozważane jest dodanie do rozporządzenia przesłanki medycznej/funkcjonalnej, np. „w przypadku osób, których stan zdrowia uniemożliwia lub w sposób istotny utrudnia stawiennictwo”, co pozwoliłoby na złożenie wniosku przez opiekuna/pełnomocnika wraz z zaświadczeniem lekarskim?

5. Czy ministerstwo dopuszcza wprowadzenie procedury alternatywnej:

   a) złożenie wniosku z podpisem poświadczonym (np. notarialnie), albo
   b) złożenie wniosku elektronicznie (podpis zaufany/kwalifikowany), albo
   c) złożenie wniosku w miejscu pobytu osoby (np. wizyta pracownika zespołu/mobilny punkt obsługi) – przynajmniej dla przypadków skrajnych?

6. Czy resort posiada dane ile wniosków o kartę parkingową rocznie jest pozostawianych bez rozpoznania lub nie jest składanych w ogóle z powodu bariery w postaci wymogu osobistego stawiennictwa?

7. Czy ministerstwo planuje zmianę obowiązujących przepisów w tym zakresie i – jeśli tak – w jakim kierunku (pełnomocnik, droga elektroniczna, odstępstwa zdrowotne), tak aby procedura była jednocześnie bezpieczna i realnie dostępna dla osób z najpoważniejszymi ograniczeniami ruchowymi?

Posłanka na Sejm RP
Iwona Maria Kozłowska