Interpelacja w sprawie lekceważenia głosu środowiska tenisowego przez Polski Związek Tenisowy

Szanowny Panie Ministrze,

zwracam się z interpelacją dotyczącą sytuacji Pani B. K. – 82-letniej legendy polskiego tenisa, byłej reprezentantki Polski w drużynowych mistrzostwach świata Fed Cup w latach 1966 i 1968, kilkukrotnej mistrzyni oraz wicemistrzyni Polski, byłej wiceprezes Polskiego Związku Tenisowego ds. sportowych oraz dyrektor Biura PZT, a także wieloletniej promotorki tenisa amatorskiego. Pani B. całe swoje życie zawodowe i społeczne poświęciła sportowi, w szczególności tenisowi.

Od 2018 roku Pani B. bezskutecznie zwraca się do Polskiego Związku Tenisowego z prośbą o krótkie, kilkunastominutowe spotkanie z zarządem związku, celem:

• przedstawienia uwag dotyczących funkcjonowania biura Polskiego Związku Tenisowego,
• zaprezentowania propozycji współpracy oraz projektów mających na celu dobro polskiego tenisa,
• poruszenia sprawy dotyczącej renty jej córki – byłej pracowniczki PZT, będącej osobą z niepełnosprawnością.

Pomimo licznych pism, wiadomości e-mail, osobistych próśb, a także publicznego pytania skierowanego do prezesa PZT podczas konferencji prasowej w lipcu 2025 roku – do dnia dzisiejszego Pani B. nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Zapowiadane spotkanie, które miało się odbyć „w połowie sierpnia”, nie doszło do skutku. Kolejne przypomnienia kierowane do prezesa, wiceprezesa ds. organizacyjnych oraz przewodniczącej Komisji Rewizyjnej pozostały bez reakcji.

Pani B., będąc osobą w podeszłym wieku, z orzeczoną niepełnosprawnością i sprawującą opiekę nad swoją córką – osobą całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji (87/100 pkt w skali funkcjonalnej) – nie posiada już sił, ani środków, by dochodzić prawa do wysłuchania. Brak odpowiedzi ze strony PZT jest dla niej nie tylko rozczarowujący, ale wręcz poniżający.

W tym kontekście warto zauważyć, że inne organizacje sportowe – takie jak Polski Komitet Olimpijski, Polski Związek Tenisa Stołowego czy Szkolny Związek Sportowy – odnoszą się do Pani B. z należytym szacunkiem, podejmując współpracę i oferując wsparcie. Jedynie Polski Związek Tenisowy nie reaguje na jej apele.

W związku z powyższym, zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:

1. Czy Ministerstwo Sportu i Turystyki posiada narzędzia nadzoru nad działalnością Polskiego Związku Tenisowego w zakresie relacji z byłymi zawodnikami i działaczami sportowymi?
2. Czy brak reakcji na wieloletnie, udokumentowane prośby o spotkanie stanowi – w ocenie ministerstwa – naruszenie zasad dobrego zarządzania, transparentności i należytego traktowania osób zasłużonych w organizacji współfinansowanej ze środków publicznych?
3. Czy minister podejmie działania zmierzające do umożliwienia spotkania Pani B. K. z zarządem Polskiego Związku Tenisowego oraz wysłuchania jej postulatów?
4. Czy ministerstwo rozważy opracowanie i wdrożenie procedur gwarantujących, że osoby zasłużone dla polskiego sportu nie będą ignorowane oraz będą miały możliwość przedstawienia swoich opinii i wniosków w sposób, który zapewni im należytą odpowiedź?

Sprawa Pani B. K. ma charakter szerszy niż indywidualny – dotyczy godności środowiska sportowego, pamięci o osobach zasłużonych oraz jakości zarządzania w polskich związkach sportowych.