Interpelacja w sprawie potrzeby poprawy sytuacji finansowej warsztatów terapii zajęciowej

Szanowna Pani Ministro,

na podstawie art.192 Regulaminu Sejmu składam interpelację w sprawie potrzeby poprawy sytuacji warsztatów terapii zajęciowej.

Warsztaty terapii zajęciowej to sieć ok. 740 jednostek, w których każdego dnia 30 tysięcy osób z niepełnosprawnościami otrzymuje wsparcie i możliwość aktywizacji. To także 11 tysięcy wysoko wykwalifikowanych pracowników, którzy pomimo niskich zarobków i trudnych warunków pracy wciąż wykonują swoje obowiązki z ogromnym zaangażowaniem i poczuciem misji.

Obecny poziom finansowania – 2933 zł miesięcznie na uczestnika – stanowi zaledwie 62% minimalnego wynagrodzenia. W praktyce oznacza to, że na pokrycie pensji jednego pracownika na poziomie minimalnym konieczne jest przeznaczenie środków przypadających na dwóch uczestników. Kilka lat temu ta proporcja była zupełnie inna i pozwalała utrzymać stabilność placówek. Dziś sytuacja staje się dramatyczna. Zestawienie tych kwot z finansowaniem innych instytucji, np. szkół specjalnych, gdzie dotacja na ucznia wynosi około 6 200 zł, pokazuje nierówności wobec warsztatów terapii zajęciowej.

Postulaty środowiska WTZ są od lat jednakowe:

1) zwiększenie finansowania,
2) godne wynagrodzenia,
3) wpisanie WTZ do ustawy o pomocy społecznej jako podmiotów reintegracyjnych,
4) zaliczenie pracy w WTZ do katalogu pracy w szczególnych warunkach,
5) wprowadzenie dodatkowych świadczeń dla pracowników,
6) dostosowanie prawa i ujednolicenie regulacji.

Warto zaznaczyć, że proponowane zmiany nie obciążają budżetu państwa – warsztaty finansowane są z PFRON, a więc funduszu celowego. Wzrost nakładów jest więc możliwy i konieczny, aby zapobiec upadkowi placówek.

W związku z powyższym zwracam się z następującymi pytaniami:

1. Czy resort planuje podjęcie prac nad ustawowym powiązaniem finansowania WTZ z wysokością minimalnego wynagrodzenia?
2. Czy rząd dostrzega potrzebę podniesienia wynagrodzeń pracowników WTZ oraz wprowadzenia dodatkowych przywilejów, takich jak dodatkowe dni urlopu czy uznanie pracy w szczególnych warunkach?
3. Dlaczego środowisko warsztatów nie jest w pełni włączane w prace nad reformą i standaryzacją placówek, mimo zgłaszanych wielokrotnie konstruktywnych propozycji?
4. Kiedy można oczekiwać kompleksowych działań, które zapewnią stabilność i rozwój warsztatów terapii zajęciowej?

Warsztaty to nie tylko placówki wsparcia, to realna szansa na aktywność społeczną i zawodową dla tysięcy osób z niepełnosprawnościami. W imię godności ich uczestników i pracowników konieczne są szybkie i zdecydowane działania.