Interpelacja w sprawie strategicznego znaczenia krajowej produkcji stali dla bezpieczeństwa państwa oraz sytuacji Huty Katowice (ArcelorMittal Poland SA)

Szanowny Panie Ministrze,

w związku z niedawnym, formalnie tymczasowym, wygaszeniem pieca nr 3 w Hucie Katowice należącej do ArcelorMittal Poland SA w Dąbrowie Górniczej, zwracam się do Pana Ministra z interpelacją dotyczącą strategicznego znaczenia krajowej produkcji stali dla bezpieczeństwa i zdolności obronnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wielki piec stanowi centralny element procesu produkcji stali – urządzenie tego typu służy do ciągłego wytopu surówki żelaza z rudy przy użyciu koksu i topników. Jego funkcjonowanie ma charakter ciągły, a każde wyłączenie skutkuje de facto wstrzymaniem produkcji stali w zakładzie.

Piec nr 3 jest największym urządzeniem tego typu w Hucie Katowice i jednym z największych w Polsce. Pomimo zapowiedzi tymczasowego wygaszenia, istnieje poważne ryzyko, że ograniczenie jego pracy może mieć charakter trwały, co skutkowałoby znacznym osłabieniem potencjału produkcyjnego zakładu. Stal to surowiec fundamentalny dla przemysłu zbrojeniowego i szeroko pojętej infrastruktury obronnej. W sytuacji konfliktu zbrojnego lub kryzysu logistycznego niezależność państwa w zakresie pozyskiwania i przetwarzania surowców strategicznych, takich jak stal, jest kluczowa dla utrzymania potencjału militarnego.

W obliczu trwającej wojny na Ukrainie, napięć międzynarodowych oraz intensywnej modernizacji Sił Zbrojnych RP dalsze uzależnianie się od importu stali – szczególnie spoza NATO i Unii Europejskiej – może stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.

W tym kontekście zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:

1. Czy Ministerstwo Obrony Narodowej analizuje wpływ likwidacji lub ograniczenia zdolności produkcyjnych krajowych hut – takich jak Huta Katowice – na bezpieczeństwo państwa i zdolności obronne RP?
2. Czy w ramach planowania strategicznego MON współpracuje z innymi resortami (np. Ministerstwem Aktywów Państwowych, Ministerstwem Klimatu i Środowiska) w celu utrzymania i wsparcia krajowej produkcji stali z przeznaczeniem dla wojska i przemysłu obronnego?
3. Jakie jest obecne i prognozowane roczne zapotrzebowanie Sił Zbrojnych RP na stal – zwłaszcza specjalistyczną (balistyczną, stopową)? Czy resort prowadzi analizy w tym zakresie?
4. Skąd polski przemysł obronny będzie pozyskiwał stal w sytuacji zaniku krajowych mocy produkcyjnych? Czy istnieją mechanizmy zabezpieczające przed uzależnieniem od dostawców spoza UE i NATO? Czy MON analizuje ryzyko konieczności zlecania przetapiania i dostosowywania stali podmiotom zagranicznym, w tym z państw potencjalnie wrogich lub niestabilnych politycznie?
5. Czy ministerstwo planuje wystąpić na forum Unii Europejskiej z postulatem uznania krajowej infrastruktury hutniczej za element infrastruktury strategicznej, podlegającej ochronie i wsparciu w ramach unijnej polityki bezpieczeństwa i obrony?
6. Czy rząd RP rozważa zabieganie o preferencyjne warunki dla sektora hutniczego w ramach systemu ETS oraz innych unijnych regulacji – na wzór działań podejmowanych przez Niemcy i Francję, które objęły swoje huty dodatkowymi formami wsparcia i ochrony?

W opinii wielu ekspertów utrzymanie krajowego potencjału hutniczego stanowi warunek konieczny dla skutecznej realizacji programów zbrojeniowych, produkcji amunicji oraz zapewnienia niezależności technologicznej i operacyjnej. Likwidacja takich zakładów może prowadzić do trwałego osłabienia fundamentów obronnych państwa.

Z wyrazami szacunku

Witold Tumanowicz
Poseł na Sejm RP