Interpelacja w sprawie zmiany postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy

Obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy ostatni raz zostało zmienione w zakresie postanowień § 2 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 2 stycznia 2023 r. Zostały one wydane w oparciu o postanowienia art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Zgodnie z delegacją ustawową minister infrastruktury w porozumieniu z ministrem finansów określa w drodze rozporządzenia warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, uwzględniając m.in. rodzaj pojazdu mechanicznego.

W § 2 przywołanego powyżej rozporządzenia określone są jednolite stawki dla motocykli i motorowerów, natomiast w przypadku pojazdów samochodowych stawka zależy od pojemności skokowej silnika. Rozróżnienie to co do zasady jest właściwe ze względu na to, że zasadne jest oczekiwanie, że silniki o małej pojemności montowane są do mniejszych pojazdów, które są tańsze w zakupie i eksploatacji i zużywają mniej paliwa, co powoduje, że niższa stawka jest uzasadniona.

Jednakże rozporządzenie z 2002 r. było dotychczas zmieniane tylko w zakresie stawki maksymalnej, która jest zwracana pracownikowi za kilometr przebiegu samochodem prywatnym do celów służbowych. Nadal jednak z rozporządzenia wynika, że pracodawca może zwrócić pracownikowi na podstawie rozporządzenia jedynie koszty używania pojazdów spalinowych, ponieważ samochód musi mieć silnik spalinowy, skoro stawka jest uzależniona od pojemności skokowej.

Rozporządzenie nie uwzględnia rozwoju elektromobilności i silników zasilanych paliwami alternatywnymi – oparcie się na pojemności skokowej silnika zawęża stosowanie rozporządzenia tylko do pojazdów z silnikami spalinowymi.

Z tego względu konieczne jest wydanie nowego rozporządzenia, które określi maksymalną stawkę za używanie przez pracownika samochodu niebędącego własnością pracodawcy zasilanego paliwami alternatywnymi, w szczególności samochodów elektrycznych. Zasadne byłoby ewentualne wyszczególnienie także samochodów z napędem hybrydowym, gdzie sama pojemność skokowa silnika może być niewspółmierna do całościowych kosztów eksploatacji pojazdu.

Ujęcie w rozporządzeniu pojazdów zasilanych paliwami alternatywnymi, którymi dzisiaj są przede wszystkim pojazdy elektryczne, zapewni zarówno pracodawcom, jak i pracownikom pewność i bezpieczeństwo w zakresie rozliczeń podatkowych (nie będą oparte o wyjaśnienia i interpretacje jak dzisiaj), ale także pozwoli na dalszy rozwój elektromobilności w Polsce.