Interpelacja w sprawie katastrofalnego zarządzania Warszawą, marnotrawienia środków publicznych i pogarszającej się jakości życia w stolicy mimo rekordowego budżetu

Szanowny Panie Premierze,

Warszawa – stolica naszego państwa, od prawie 19 lat zarządzana przez wiceprzewodniczących Platformy Obywatelskiej, miasto o budżecie przekraczającym 30 miliardów złotych rocznie – przestała być metropolią nowoczesną, czystą i przyjazną obywatelowi. Zamiast rozwoju i ładu – mamy do czynienia z postępującym chaosem urbanistycznym, ideologizacją przestrzeni publicznej, degradacją komunikacyjną, zabetonowaniem centrum oraz drastycznym wzrostem kosztów życia.

Warszawa, mając większy budżet niż Kraków, Wrocław i Poznań razem wzięte, prezentuje się jak prowincjonalne, zabałaganione miasto bez nadzoru, gdzie za publiczne środki realizuje się koncepcje oderwane od potrzeb mieszkańców.

Warszawa powinna lśnić. Powinna być wizytówką Polski – nie zaś symbolem drożyzny, betonozy, ideologicznych instalacji, komunikacyjnego bałaganu i brudu. Rząd nie może biernie przyglądać się, jak gigantyczne środki publiczne są zużywane bez efektu, bez wizji i bez odpowiedzialności.

1. Plac Pięciu Rogów – inwestycja za ponad 16 milionów zł, promowana jako „nowoczesna przestrzeń publiczna”, w praktyce to betonowa pustynia bez cienia i zieleni, ze wzrostem temperatury do 45°C latem.
2. „Strefa relaksu” przy ul. Chmielnej – kosztowała blisko 1 milion zł, a składała się z różowych leżaków na sztucznej trawie i kilku donic – zdemontowana po kilku tygodniach.
3. Zakup palm, sztucznych instalacji, fontann i „sztuki publicznej” za dziesiątki milionów złotych, bez wartości użytkowej ani estetycznej, m.in. rzeźby „Wielkie Głowy” na placu Europejskim.
4. Projekt „Tęcza” – zapowiedź odbudowy za 700 tys. zł instalacji, która już wcześniej 7 razy została podpalona, nie spełniała żadnej funkcji miejskiej poza symboliczno-ideologiczną.
5. Karygodna polityka komunikacyjna – zwężanie ulic (np. al. Jerozolimskie), likwidacja zatok autobusowych, chaos w organizacji ruchu, skrócenie tras autobusów, co doprowadziło do rekordowych korków i spadku liczby pasażerów komunikacji miejskiej.
6. Zaniedbane śródmieście – brud, smog z aut, nieprzejezdne chodniki, brak koszy na śmieci, zniszczone elewacje. W 2024 r. w rankingu czystości miast wojewódzkich Warszawa zajęła 17. miejsce na 18.
7. Brak realnych inwestycji w zieleń – mimo medialnych deklaracji, ilość zieleni w centrum maleje, a drzewa są wycinane przy każdej większej modernizacji ulicy (np. ul. Marszałkowska, Rakowiecka, Puławska).
8. Odrzucenie wniosków o dofinansowanie z KPO i funduszy europejskich z uwagi na brak dokumentacji lub błędy formalne – m.in. fiasko projektów tramwajowych (Gocław, Zielona Białołęka).
9. Ogromne zadłużenie miasta – już ponad 8 miliardów złotych długu, przy rosnących kosztach obsługi kredytów i obligacji.

Drożyzna dla mieszkańców:

• Opłaty za śmieci – wzrost o 100–300% w ciągu 5 lat.
• Opłaty za parkowanie – nawet 6,90 zł za godzinę w centrum.
• Drastyczne podwyżki opłat za żłobki, przedszkola, bilety ZTM.
• Ceny mieszkań i wynajmu w Warszawie należą do najwyższych w całej Europie Środkowo-Wschodniej.

Opisane problemy i poniższe pytania są tym bardziej zasadne gdyż od prawie 19 lat Warszawą zarządza wiceprzewodnicząca/y Platformy Obywatelskiej.

1. Czy rząd monitoruje sposób wydatkowania środków budżetowych i unijnych przez największe miasta – w tym Warszawę – pod kątem ich efektywności, celowości i wpływu na jakość życia obywateli?
2. Czy Ministerstwo Finansów planuje audyt wydatków Warszawy w kontekście spadku standardów miejskich mimo rekordowego budżetu?
3. Czy Ministerstwo Infrastruktury analizowało wpływ zwężania dróg, likwidacji miejsc parkingowych i chaosu komunikacyjnego w Warszawie na przepustowość i straty gospodarcze (np. dla dostawców, firm transportowych)?
4. Czy Rada Ministrów rozważa wprowadzenie mechanizmu nadzoru nad dużymi projektami miejskimi finansowanymi ze środków publicznych, które de facto nie służą mieszkańcom?
5. Czy rząd planuje utworzenie instrumentów interwencji lub rekomendacji w przypadku jaskrawego marnotrawstwa środków w największych jednostkach samorządowych?