Interpelacja w sprawie poprawy diagnostyki i leczenia raka pęcherza moczowego, ze szczególnym uwzględnieniem osób narażonych zawodowo, jak strażacy

Szanowna Pani Minister,

rak pęcherza moczowego to nowotwór, którego skuteczne leczenie w największym stopniu zależy od szybkiego rozpoznania i dostępu do właściwej ścieżki diagnostyczno-terapeutycznej. Niestety, mimo rozwoju medycyny, w Polsce choroba ta wciąż zbyt często diagnozowana jest dopiero w zaawansowanym stadium, co dramatycznie zmniejsza szanse pacjentów na wyleczenie.

W szczególnie trudnej sytuacji znajdują się osoby wykonujące zawody o podwyższonym ryzyku ekspozycji na substancje rakotwórcze, w tym strażacy, którzy w swojej codziennej pracy mają kontakt z toksycznymi dymami i chemikaliami. Mimo realnego zagrożenia, grupy te nie są objęte systemowymi działaniami profilaktycznymi ani programami wczesnej diagnostyki.

Wśród najpoważniejszych problemów, z którymi borykają się pacjenci, należy wskazać:

• skrajnie długi czas oczekiwania na wizytę u urologa, w niektórych regionach przekraczający nawet 9 miesięcy,
• ograniczoną dostępność do nowoczesnych metod diagnostycznych, takich jak cystoskopia giętka,
• niedobór specjalistów, zwłaszcza patologów i urologów, co przekłada się na opóźnienia w rozpoznaniu choroby,
• brak szeroko zakrojonych działań edukacyjnych – pacjenci często nie kojarzą objawów, takich jak krwiomocz, z możliwym nowotworem,
• brak ukierunkowanych programów profilaktycznych dla osób z grup zwiększonego ryzyka, takich jak funkcjonariusze straży pożarnej.

Szacuje się, że na raka pęcherza co roku zapada w Polsce ponad 7 tysięcy osób, a umiera blisko 4 tysiące. W ogromnej większości przypadków choroba zostaje wykryta zbyt późno. Wczesne wykrycie mogłoby znacząco poprawić rokowania, skrócić leczenie i obniżyć jego koszty dla systemu ochrony zdrowia.

W związku z powyższym proszę Panią Minister o odpowiedź na następujące pytania:

1. Czy Ministerstwo Zdrowia planuje wdrożenie rozwiązań mających na celu skrócenie czasu oczekiwania na konsultację urologiczną i dostęp do badań diagnostycznych w przypadku podejrzenia raka pęcherza moczowego?
2. Czy analizowana jest możliwość objęcia funkcjonariuszy straży pożarnej i innych grup zawodowych szczególnie narażonych, programami profilaktycznymi lub regularnymi badaniami przesiewowymi?
3. Jakie działania edukacyjne są obecnie prowadzone przez resort w zakresie podnoszenia świadomości społecznej na temat objawów raka pęcherza moczowego oraz konieczności ich szybkiego zgłaszania lekarzowi?
4. Czy planowane są zmiany w zakresie zwiększenia liczby specjalistów, w szczególności patologów i urologów, poprzez odpowiednie zachęty systemowe lub programy kształcenia?
5. Czy Ministerstwo Zdrowia prowadzi analizy mające na celu rozszerzenie katalogu chorób zawodowych o nowotwory układu moczowego w przypadku grup zawodowych z udokumentowanym podwyższonym ryzykiem zachorowania?

Powyższe zagadnienia wymagają pilnej reakcji systemowej. Usprawnienie ścieżki diagnostyczno-terapeutycznej, lepsze rozpoznanie grup ryzyka oraz wprowadzenie realnych działań profilaktycznych mogłyby nie tylko uratować zdrowie i życie wielu osób, ale również przynieść znaczące oszczędności w systemie ochrony zdrowia.

Z poważaniem