Interpelacja w sprawie braku dostępu do lokalnego leczenia niepłodności oraz potrzeby stworzenia systemu wsparcia płodności w mniejszych miejscowościach

Do mojego biura poselskiego napływają liczne sygnały od obywateli, którzy zwracają uwagę na poważne bariery w dostępie do diagnostyki i leczenia niepłodności w mniejszych miejscowościach. Mieszkańcy miast liczących kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców są często zmuszeni do regularnych, kosztownych i czasochłonnych wyjazdów do dużych ośrodków miejskich - oddalonych nierzadko o kilkadziesiąt kilometrów - tylko po to, by wykonać podstawowe badania, takie jak monitoring cyklu, USG czy badania krwi.

Wizyty te muszą być często powtarzane kilka razy w miesiącu, a placówki działają głównie w godzinach 900–1700, co zmusza pacjentów do zwalniania się z pracy lub korzystania z urlopów. Dla wielu par stanowi to istotną barierę w dostępie do leczenia, zwłaszcza jeśli zamieszkują obszary słabo skomunikowane.

Pragnę podkreślić, że interpelacja ta nie dotyczy procedury in vitro. Zgłaszane przez obywateli problemy dotyczą podstawowej diagnostyki i leczenia zaburzeń płodności - czyli działań, które powinny być dostępne dla wszystkich pacjentów, niezależnie od miejsca zamieszkania, w ramach podstawowej opieki zdrowotnej i specjalistycznej opieki ginekologicznej.

Obywatele czują się pomijani przez system ochrony zdrowia, mimo oficjalnych deklaracji państwa w zakresie wspierania polityki prorodzinnej i promowania dzietności. Obecny model sprawia, że realny dostęp do leczenia mają głównie mieszkańcy dużych aglomeracji, co skutkuje systemowym wykluczeniem wielu par z mniejszych miejscowości.

W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:

1. Czy Ministerstwo Zdrowia planuje stworzenie sieci lokalnych punktów diagnostycznych w zakresie leczenia niepłodności, umożliwiających wykonywanie podstawowych badań bliżej miejsca zamieszkania pacjentów?
2. Czy rozważane są rozwiązania umożliwiające zdalne konsultacje ze specjalistami oraz lokalną realizację badań wspierających proces leczenia?
3. Czy w ramach polityki zdrowotnej państwa przewiduje się działania wspierające leczenie niepłodności dla osób, które nie kwalifikują się lub nie decydują się na zapłodnienie pozaustrojowe?
4. Czy ministerstwo prowadzi analizy lub konsultacje społeczne w zakresie dostępności opieki nad płodnością w mniejszych miastach i na terenach słabiej skomunikowanych?